Dans

De dansdagen in Maastricht. Het nationale neusje van de zalm.
Zegt men. Maar ik vecht tegen de slaap. Waarom is dans bij tijd en wijle toch zo saai? Je zou denken dat als we onze hartenklop ergens ontmoeten kunnen, het toch wel in deze podiumkunstvorm is.
Zou het door die moderne bloedeloze plik-en-plok-muziek komen? Ze mogen dan misschien de beste dansers van de wereld op een podium hebben gezet, als je het ritme uit muziek haalt, valt er natuurlijk weinig te dansen.
Gelukkig, het is afgelopen. Volgende stuk.
Aaaah, Beethoven! Dat danst al een stuk beter! Fijn! Hoe meer ritme, hoe meer vreugd!
Maar dan is het welletjes. Een drankje zou wonderen doen. Dag danstheater. Wellicht tot ziens.
Ach, wat is Maastricht toch een fantastische stad. Mooi geklede mensen.
Fijn café. Met dansvloer nog wel. Iemand duwt mij naar het midden. Ik kan niet dansen, maar nu even wel. Want hier is de muziek wel verleidelijk en ritmisch. Gimme hope Joanne.
De hartenklop van Johannesburg. In hartje Maastricht.
Het is net of Mandela met ons mee danst. Want door de muziek zie ik ineens voor me hoe Mandela bij zijn gevangenis op Robbeneiland werd opgewacht door die bewapende bewaker die hem beval de cel in te rennen. Gewoon lopen naar de plek waar hij onafzienbaar lang zou worden opgesloten, was verboden.
‘Ach, waarom?’ zei Mandela. ‘Ik heb alle tijd.’
‘Als je niet voor me uit rent, schiet ik je dood!’schreeuwde de woedende man.
Waarop Mandela zei: ‘Doet u maar wat u denkt te moeten doen. Dan doe ik wat ik te doen heb.’
En zo liep hij kalm en waardig richting zijn cel, de bewaker en zijn geladen pistool de rug toekerend.
Onze hartenklop voor Mandela graag. Tot we ademloos zijn.
Laten we dansen tot de morgen komt.