Dansen voor de duvel

Daar kan een mens te stom voor zijn. Heel geinige uitdrukking. Ik proef hem op m’n tong en door mijn innerlijke blondheid snap ik hem nu pas, na al die jaren. Door griekse zon ben ik momenteel ook uiterlijk een pietsje blond, dus het begint op te vallen. Te stom om voor de duvel te dansen. Proef even met me mee. Mijn man noemt het randdebieligerheid. Hij zag Trouw vanochtend waarin ik word geciteerd over de kritiek van de PKN.
Is dat niet dat zieltogende telefoonbedrijf? Nee idioot, dat is de Protestantse Kerk Nederland. O sorry. Aan de telefoon had ik heel lief vragen beantwoord, terwijl dat niet had gemogen maar dat kon ik niet weten want toen het spreekverbod intrad was ik op vakantie in Griekenland. Mijn man schudt zijn in-grijze hoofd en houdt zich in. Wat een dom blondske denkt hij toch wel zichtbaar.
Dan hoort hij over de journalist die anoniem wil blijven en wiens identiteit ik per ongeluk heb onthuld.
Kun je een geheim bewaren, had hij gevraagd.
Nee, bewaar het zelf maar.
Mijn man proest het uit en slaat op zijn knieen.
Ik snap geen enkele regel. Daardoor worden alle regels waardeloos. Want als een van de vijandige partijen uit het gevecht stapt, valt er niks meer te winnen of te verliezen. Blond zijn blijkt een keuze. Omdat ik de regels niet snap, worden alle regels waardeloos.
Heerlijk. Ook voor mijn man. Die geniet van zijn goddelijke vrijheid die mijn testomzijn hem oplevert. Ik snap toch nooit wat immers. Er valt post op de mat. Anoniem opgestuurd vanuit Griekenland. Iemand wil ons treffen. Mijn man heeft achter mijn rug met iemand anders gezoend, staat er op het kaartje.
Nou en, mompelt hij overmoedig. Van die romantische afspraken heeft ze toch nooit een hout begrepen. Zomers blond, het staat haar geweldig.