De binnenkans

Vanavond komt de goede Sint, hoewel nu zelfs iedereen het weer wel heel erg lelijk vindt.
Op de markt is te zien dat we bijna niet kunnen wachten tot de heilige man morgen weer wegvaart. Zo puilen de kramen al uit van hulst, kaarsen, grote sterren en kleine boompjes. Net als de tassen. Gretig wil men het huiselijke hol verknussen met lichtjes en lampjes. We keren in. Waar moeten we anders heen? In de buitenste duisternis zien we nu geen hand voor ogen. De donkerste dagen van het jaar nopen tot de binnenkamer.
Geldt het voor iedereen dat men dan even omkijkt naar de afgelopen elf maanden of is dat hoogst particulier? Misschien is voor velen de eigen verjaardag wel een ijkpunt om in verwondering om te zien.
Om zien. Voor mij is dat het jaar 2009. Het jaar van afscheid, van dubbel liefdesverdriet (beeeeetje veel van het goede), van heel voorzichtig opnieuw geboren worden ook al was er niemand dood. Van stiekem een beetje dankbaar zijn om het gevoel dat er in tegenslag een buitenkansje zit. Dat je leert weten hoe anderen zich voelen in tijden van lijden.
Beetje ordinair voorbeeld, maar gister, in de drukste werktijd van het jaar, crashte m’n computer. En het besef dat dat overal de hele tijd gebeurt, deed me het vloeken laten. Toch een piepklein buitenkansje.
Een mens komt op z’n ouwe dag toch maar mooi tot bezinning, whatever that may be. Van gretigheid naar grazigheid, noemde iemand dat laatst.
Vanochtend nog zo’n enorme buitenkans: Om zes uur buiten in regen en wind in Zwanenburg staan filmen. Over grazigheid gesproken. De velden van Moab (bron: bijbel) waren er niks bij.
Alle huizen zijn daar ten behoeve van de nieuwe landingsbaan afgebroken. Met uitzondering van die ene boerderij.
En precies in die voortuin crashte er afgelopen februari een vliegtuig. Het echtpaar van de boerderij heeft toen onmiddellijk eerste hulp verleend aan gewonde slachtoffers die totaal niet wisten wat hun was overkomen. Die vroegen waar de bagageband en de uitgang van Schiphol waren.
Dat echtpaar is nooit bedankt. Tot vanochtend dan. Toen kwamen de Meiden van Halal die ook in dat ramptoestel hebben gezeten, deze twee mensen danken en eren.
Dat wordt ons kerstprogramma. Ook dat driejarige prinsesje uit Oezbekistan hoort in dit engelverhaal. Het wordt op kerstavond uitgezonden en het heet ‘ Mijn reddende engel.’
Het gaat over vallen en weer opstaan. Dat niets menselijks ons vreemd is. En dat reddende engelen heel vaak mensen zijn.
In veel opzichten was dit een memorabel jaar. 2009, een dijk van een binnenkans.