De boys

Precies veertig jaar geleden begon er een schooljaar.
In een vreemde stad. Op een nieuwe school.
Die dag herinner ik me heel erg goed. Dat geldt zeker voor een van mijn broers.
Op die eerste schooldag vond hij een vriend voor het leven.
Al veertig jaar delen zij lief en leed. Inmiddels samen met hun echtgenotes en kinderen.
Mijn moeder vindt dat reden voor een stunt. Vier uw vierdagen, nietwaar.
En de voorpret is enig.
We gaan ze er als het ware inluizen, die broer en zijn kameraad.
Waar het op neerkomt, is dat ze samen een speurtocht voltooien moeten, die leidt naar die school. Die inmiddels is afgebroken. En bij het uitzetten van de tocht, dwars door die prachtstad met z’n vele herinneringen, op weg naar een school die er niet meer is, word je vanzelf mijmerig. Over het labyrint dat ons leven is. De speurtocht die we allemaal gaan.
Op de plek waar de school gestaan heeft, komt als vanzelf een van de vele psalmen die we daar leerden boven. Gelijk het gras is ons kortstondig leven.
Als een bloem, wier standplaats men niet meer kent of vindt.
Dat is toch ongelofelijk. Die school heeft op ontelbaar veel mensen een onuitwisbare indruk gemaakt. Daar zijn dingen gebeurd, zinnen uitgesproken, emoties geuit en weggestopt, waar menig mensenleven voorgoed door is beïnvloed. Toch is er van het gebouw letterlijk niets meer terug te vinden.
Gestolde beelden. Wat moet je ermee? Wat is een herinnering?
Wanneer de wind zich over ‘t land laat horen,
dan knakt haar steel, haar schoonheid gaat verloren.
Maar mijn moeder herinnert zich iets wat ik ook nog heel goed weet.
Die derde zoon van haar was een blond, lief ventje. Ook ik zie hem nog voor me.
Hoewel ik jonger was dan hij, voelde ik me ook stiekem een soort moedertje van hem.
Op die dag, veertig jaar geleden, was er die jongen die met ontferming bewogen werd door dat blonde mannetje.
Dat stelde moederharten gerust.
En het feit dat dat niet alleen een herinnering is, een gestolde gebeurtenis, maar zich in een veertigjarige vriendschap van vlees en bloed loopt uit te drukken, ja dat gaan we vieren!
Zij dan he. De boys.