De grote schoonmaak

Het kan geen toeval zijn. Overal hoor ik dat als relaties eindigen, er vaak een letterlijke schoonmaak aan vooraf gaat. Zolders en kelders zijn in de loop der jaren vaak zo volgestouwd dat de fysieke behoefte ontstaat om de boel af te stoffen, weg te gooien. De bezem door de aangekoekte afspraken. Zo is het mij dus ook vergaan. Twintig dozen boeken afgevoerd. Talloze zakken met kleren weggedaan. En nu, na de verhuizing blijkt de mannelijke achterblijver een enorme sopdrift te hebben ontwikkeld. Hij vraagt zich hardop af waarom we nooit gezien hebben hoe vies de kozijnen waren. Dat hebben we wel gezien, zeg ik. Voordat we onze ogen toeknepen. Dat deden we met wel meer dingen, zegt hij. Waarom weet hij niet. Leuk om zo te kunnen praten met elkaar. Heerlijk om te ervaren dat als je de durf hebt om uit de vastliggende vorm te stappen, er een enorme intimiteit tevoorschijn komt.
Maar het moet natuurlijk niet te gek worden.
Want nu zit ik tegenover een goede vriend met wie ik al jaren in de zomer in retraite ga. Met tentjes en pannetjes en zo. Dagelijks naar de tempel voor diepzinnig onderricht.
Een man om wie ik heel vaak vreselijk moet gieren van de lach en aan wie ik me stiekem vastklamp als de retraitegrond te heet wordt.
En nu heeft hij het lef om zich hardop af te vragen of we niet eens los van elkaar zo’n retraite moeten doen. Zodat we elkaar niet steeds om vijf uur schalks aankijken met die blik van:
‘De spirituele grap heeft lang genoeg geduurd. Een hapje zou er wel in gaan.’
Ik schrik en slik ervan. Maar hij heeft wel gelijk. Pfff wat fris allemaal.
De lente is vroeg dit jaar. Ik koop een roze zwabbertje en zwaai dapper door oud spinrag.