De kindergang

Geen idee onder welke pedagogische ideologie dit schrijfsel vallen gaat, maar de herfstonderbuik zegt momenteel dat een kind alles wat het nodig heeft al weet, en die eigen schatten toch zo snel mogelijk vergeten moet.
Ons onderwijs ziet het kind veelal als een lege spaarrekening waarop we onze tegoeden kunnen pleuren.
Wat er van die zogenaamd volwassen tegoeden van ons tenminste nog over is. In alle opzichten. Actueel schrijfseltje wordt dit wellicht. Over tegoeden en tekorten.
Waaaaaah, als ze in mijn tijd het woord ADHD al hadden bedacht, dan had ik fulltime op de gang gestaan, de hele klas in zonde mee slepend.
Want in mijn jeugd kon de vrouw dat nog, mee slepen.
Als Eva en Lillith zelve. Gemiste kansen van had ik ons daar. Sjees wat hadden we het fijn kunnen hebben op die kindergang…..
Maar jammer en helaas: nu zijn we tot de jaren des onderscheid gekomen. Ik tenminste wel. Ik laat me in de luren leggen door wat niet al.
Het zou al winst zijn als ik zou stoppen dat mezelf kwalijk te nemen. Want ff een rijtje: Dat kinderbeeld van God, als was hij een zielig paard dat ik in de smiezen houden moest, werd mij dus ontnomen door de juf van kleine kinderen.
En de liefde voor romantische muziek werd wreed ontvreemd door conservatorium-geletterden. Studenten moesten en zouden aan de Plik en Plok. Ook wel Nieuwe Muziek geheten.
Gelukkig is al dat onderwijs inmiddels zooooooooo lang geleden, dat ik zowel over de Kleuter- als over de Muziekbewaarschool weemoedig kan grijnzen.
God is weer mijn Lieve Dier.
En muziek is weer de stellingkast van mijn ouders.
Daar stonden twee LP’s naast elkaar die om voorrang riepen:
De meest linkse had als titel :
‘ God de Heer regeert.
David Hollestelle zingt psalmen.’
Dat vond ik zo’n briljante taakverdeling.
Daar moest ik dagelijks naar staren.
En die andere plaat was
‘Treemonisha’.
De opera, geschreven in de beginjaren van 1900, door de zwarte zoon van een exslaaf, de ragtimer Scott Joplin.
Nooit heeft hij mogen meemaken dat zijn opera werd opgevoerd. Dat geschiedde pas in de jaren 70.
Toen was ik present. In de dressoirkast van mijn ouders.
Ik heb nog tegoeden genoeg.
Wie niet eigenlijk?