De Nachtzoen
We zijn aan het monteren bij Dutch View. Spannend bedrijf met de fijnste machines. Dat moet ook, want het beginleadertje moet een kunstwerk worden. Een zoenend stel in slomotion en zwartwit, goddelijke muziek, zwoel ingesproken tekstje. En dan de Nachtzoen zelf dus. Iedere aflevering een ander mens die de dag afsluit. Die ons allen collectief op bed wil leggen, ons in wil stoppen. Alleen blijkt niet ieder mens dat even geruststellend te kunnen. Neem nu Aart Staartjes, die in de eerste aflevering van de Nachtzoen zit. Hij is heel bang voor de nacht, voor de demonen die dan in hem op staan. Voor dit programma mocht ik hem interviewen en hij overrompelde me met zijn kwetsbaarheid. Toen ik hem vroeg of ik hem plezier zou doen met een wandtegeltje: ‘Morgen is er weer een nacht’, hield hij niet meer op met lachen. Nu monteren we hem dus. De technicus die eerder een kunstenaar te noemen is, wordt onrustig van z’n eigen beginleadertje die aan Staartjes voorafgaat. Van het zoenende stelletje. ‘Of zelf meedoen, of nu ophouden’, zegt hij. Zo is het, het moet er niet te dik boven op liggen. De Nachtzoen moet een liefelijk programaatje worden. Tot aller troost. Liefde is zo veel ruimer dan alleen die kus. Zo ruim, dat ik er duizelig van wordt. De laatste weken blijkt liefde zo’n andere glans te hebben dan ik ooit wist, dat ik zin heb in een klassiek romantisch filmpje. Terwijl de technicus en de eindredakteur buiten gaan roken, kijk ik m’n ogen uit. Ieder z’n eigen pauze:
