De natuur
Ging het verhuizen naar een dorp op het nippertje niet door, kreeg ik op diezelfde dag m’n stadse geveltuintje van de gemeente.
Zie je wel dat er leiding is.
Ik heb het smalle maar wel lange strookje vandaag meteen gretig van natuur voorzien.
Want daar snakte ik steeds zo naar. Naar natuur.
Daar valt wel het een en ander over te mijmeren. Vandaar dat ik er alsmaar niet aan begon. Het is een te groot onderwerp. Natuur:
-Mijn verlangen naar natuur blijkt toch weer een andere dan naar een dorp. Goeie les op rijpe leeftijd.
-Zodra men natuur in het holst van de stad aanlegt, te weten tussen 20 centimeter en 4 meter, dan wordt de stadse omgeving euforisch. Men lacht en zwaait en neemt toevlucht tot dit kleurrijke reepje godsgenade.
-De afgelopen veertien dagen heb ik de wilde natuur van Zuid Frankrijk recht in z’n brutale smoel mogen blikken. In een veel te klein tentje met enge spinnen, met nog enger oordelende naturisten die vonden dat ik niet bloot en stil genoeg was, en met onweer en regen die het laatste oordeel leken aan te kondigen. Tentje verzopen en huurauto bijkans op z’n kant in de greppel.
-Dit onderging ik om aan de voeten van die lieve lama Sogyal Rinpoche te kunnen zitten, die zo roerend een stervende vrouw begeleidde naar de natuur van haar geest en die mij opnieuw heeft uitgelegd dat christelijke mystici dezelfde God zoeken als wij daar in Zuid Frankrijk.
Toevlucht.
Die heb ik nu geleerd te zoeken.
Op alle mogelijke manieren is mij aangereikt om te kunnen bidden voor iedereen en voor mezelf.
Heel natuurlijk eigenlijk.
Daarom heb ik zojuist twee gietertjes aangeschaft.
De een is voor m’n buitentuintje.
De ander om dagelijks de devotie te bewateren die om rijping smeekt in de binnentuin.
Die snakt naar natuurlijke toevlucht.
3 reacties op
Hallo Annemiek,
Meestal neem ik even de tijd om op zondag morgen even naar ” Het Vermoeden ” te kijken en te luisteren.
Ik heb meestal het programma aanstaan onder het lezen afgelopen zondag onder het genot van – Over de democratie in Amerika – van Alexis de Tocqueville.
Op basis van een opmerking in jullie vraaggesprek heb ik op internet even gekeken of hier iets over te vinden was. Op deze manier kwam ik op je website, overigens een site die je wel past, heel aardig je ziet wel minder.
Maar goed, even door je site gegaan, en mijn oog viel op een leuke
opmerking in de richting van Clinton dat hij het vermogen zou hebben je eenmalig te kunnen troosten bij liefdesverdriet.
Gelukkig een inschatting van jou kant, die je naar ik hoop inmiddels wat
bezonken is.
Een eenvoudig iets als appeltaart stond een ontmoeting in de weg, gelukkig maar…….Annemiek, jij hebt je tijd gelukkig beter gebruikt!!
Clinton kan in de verste verte niet eens aan je tippen, een losbol die het ten deel is gevallen een land te besturen.
Maar goed de meningen waren verdeeld, in de zin de kiezer heeft gesproken zover dat in Amerika en – ook hier – nog in de basis en zoals bedoelt zijn weg probeert te vinden.
Dit laatste is denk ik niet het geval, en ook dat Clinton vermogen zou hebben jou te troosten schat ik ook niet hoog in.
Annemiek, ik moest het even kwijt, succes, je bent zeker iemand bij wie ik wel te rade zou gaan indien nodig.
Met vriendelijke groet, Rien.
Hoi Annemiek,
Ik schrijf je omdat ik merk dat we veel raakvlakken hebben. Net ‘Rachab’ uit en daar zaten zelfs hele (soms triviale) zinnen in die ook in mijn hoofd verstopt zaten. Omdat ik je een insprirerend persoon vind, zou ik graag met je in contact willen komen.
Hier is wat werk van mij (Hopelijk werken de links).
Hartelijke groet,
Jan
Intressante links:
http://www.oogtv.nl/youtube/?id=3097
http://www.youtube.com/watch?v=sFisfjKmEac
En een voorbeeld van een column:
Geklets (423)
Ik moet een jaar of acht geweest zijn toen ik in de supermarkt (De A&O) smarties onder mijn jas stopte en zonder te betalen naar buiten liep. Mijn missie was geslaagd. Hoe kon het ook anders. Ik was een door God gegeven engel. Een heel lief cherubijntje met witte haartjes en blauwe ogen. Ik die zonder zonden was, merkte al ras dat de laatste meters naar huis zwaarder voelden. Deze smarties bleken wel te smelten in mijn hand en in de keuken had ik geen trek meer in mijn gekleurde snoepjes.
’s Avonds kwam de bedrijfsleider, meneer Jager van de A&O op bezoek en vertelde mijn vader dat ik niet betaald had voor de buis met snoep die ik op mijn kamer had verstopt. Mijn vader riep toen niet dat dit geklets was, maar bood zijn verontschuldigingen aan voor mijn daad die hij niet had gepleegd. Zijn zoon leek wel op een engel maar was het niet. Ik werd erbij geroepen. Was opgelucht dat mijn zonde was ontdekt. Het speet me. En meneer Jager lachte weer. Bij het afscheid stond ik naast mijn vader en voelde zijn hand op mijn hoofd. Die avond viel ik zorgeloos in slaap.
Afgelopen zondag keek in naar de televisie.
Het Urbi et orbi werd uitgesproken door de paus vanaf het balkon van de Sint-Pietersbasiliek in Rome. Heb het later nog opgezocht. Paus komt van het Latijn en betekend papa (vader). Hij is de plaatbekleder van Jezus. In zijn toespraak bedankte hij natuurlijk weer voor “die bloemen” en predikte vrede en rechtvaardigheid en vroeg God zich over de mensheid te ontfermen, maar repte met geen woord over het seksueel misbruik van kinderen binnen zijn kerk.
Wel sprak er nog een bloedrood geklede kardinaal zonder schaamrood op de kaken. Hij bedankte de paus (zijn vader) dat alle katholieken niets geloven van alle geklets rondom het pedofilieschandaal binnen de katholieke kerk. “Zijn Vader” zweeg. Mijn bek viel open. Ik moest ineens denken aan al die jonge levens, gebroken in de knop. Een benepen sorry was er in die bloemenzee niet te ontwaren.
Daar stond die overdresste oude man hoog verheven boven het volk.
Wat is er toch fout gegaan die afgelopen 2000 jaar?
Zijn voorganger was ook hoog verheven, maar daar houd de vergelijking op. Hij hing daar in een lendendoek, geen mijter maar een kroon van doornen.
Ik kijk naar hem op. Ook hij wil nu wat gaan zeggen. Geen mooie afgeronde zinnen. Hij stamelt nauwelijks hoorbaar ‘Vader vergeef het hun, want ze weten niet wat ze doen’.
hoe is het met je, ik moet ineens heel sterk aan je denken
hoe zit dat?