De rondrit

Openbaar Vervoer. Daar is geen letter mee gelogen. Je bent niet in het verborgene en je wordt verplaatst door draaiende wielen. Het belooft een vol dagje te worden met diverse openbare vervoersmiddelen. In de ochtendstorm waai ik bij de bushalte bijkans uit m’n laatste verschoning.
De bus passeert me met volle vaart en laat me beduusd en eenzaam achter.
Nou ja, eenzaam… Er komt een man naderbij.
‘Hoe is dat nu mogelijk? Een vrouw met zo’n kapsel over het hoofd zien?’
Ik grijp naar de schedel. Ja, wat een zootje ongeregeld. Maar wat kan mij ’t lekker schelen.
‘Leuk weer hè!’, zegt de exotisch uitziende man opgewekt. ‘Ja, daar kijk je als Nederlandse van op. Iemand die niet zeikt. Heb je Balkenende gezien? Die maakt zich zorgen over Wilders. Want dat gaat ‘m geld kosten!
Wat een land. Hahaha!‘
We stappen in een tram die wel stopt.
‘Wat ga je eigenlijk doen vandaag?’ vraagt hij nieuwsgierig.
Sja, van alles en nog wat.
‘En ik ga naar m’n Italiaanse vrienden. Leuke mannen. Die zeuren nooit over het weer. Is katholiek. De dingen nemen zoals ze komen!’
Hij stap eerder uit dan ik en roept vrolijk achterom: ‘Voortaan gewoon op de weg gaan staan. Dan stoppen ze heus wel.’
Jolig type. Erg aanstekelijk.
In de trein neem ik plaats naast twee dames. De een roddelt onafgebroken over een vrouw die er niet bij is. De ander knikt er voortdurend behaaglijk bij. Niets is zo veilig en bindend als achterklap. Ik stap uit op de plaats der bestemming en heb spijt dat ik de luisteraarster niet op de schouder heb getikt met een vraag: ’Hoe weet je zeker dat je vriendin niet ook zo over jou praat?’
Het sprintertje dat ik vervolgens net op tijd haal zit vol collega’s onder elkaar. Er worden luidkeels geuite klachten over de gezamenlijke baas rondgedeeld. Bob is een afgrijselijke chef. Maar dan in schuttingwoorden.
Ik krijg er lol in en heb een lang ritje de gelegenheid om die mensen zo optimaal mogelijk de dampen aan te doen. Gewoon voor de gein. Dat ze weken in de rats zitten. Bij het verlaten van de trein zeg ik tegen de beduusde Bobklagers:
‘Ha, ik ben Saskia. De zus van Bob.’ Er valt een verslagen stilte als ik uitstap.
Whahaha, ik heb het leuk met mezelf. Dat wil ik een poosje zo houden en koop een aanvullend kaartje 1e klas voor m’n terugweg. Nu ff niet punt nl.
Maar er komt iemand pal tegenover me zitten in het oorverdovend lege treinstel.
Een man die in gebroken engels vraagt of ik dat erg vind. Ik hoor mezelf zuchten, maar besluit dat het vervoer vandaag echt helemaal openbaar mag.
Hij blijkt een Griek. Is drie maanden in Nederland. Kok in Woerden. Voor het eerst op weg naar het lonkende Amsterdam. Hij vraagt of ie voor me mag zingen en heft een ontroerend lied aan. Nabijheid in onverwachte vorm. En plaats. Dan komt de conducteur en constateert dat mijn zanger een 2e klaskaartje heeft. Mijn Griek snapt er niks van.
Ik ga hem voor naar de andere coupe in de hoop dat hij voor me wil doorzingen. Maar hij kijkt verbijsterd om zich heen: ‘ Nu zitten we op een blauw bankje. En net op een oranje. En nu ben ik niet in overtreding? Wat een land. Hahaha!’
Wat is het leuk in het OV. Ik hoef niet op vakantie.