De schreeuw

Over een half uurtje word ik geinterviewd over levenskracht. Geen idee wat het is. Dat je ja moet zeggen denk ik. Kort samengevat. Maar om dat uit te leggen. Nou nee.
Laatst zeiden ze nog heel erg nee tegen mij. In een nogal onlogische situatie. Het was op de Media-academie. Daar werden wij cursisten uitgenodigd ons lievelingsfragment te laten zien.
Zonder aarzeling koos ik mijn stuk der stukken. Van die man die alle macht van de wereld bezit, totdat het liefste wat hij heeft hem wordt afgenomen.
Dan moet hij schreeuwen. Maar dat kan hij niet meer. Daarom is het de schreeuw der schreeuwen. Ja.
Nou nee, zeiden ze op de Media-academie. Dat heb jij echt helemaal verkeerd begrepen. Hier wordt de kijker zo gedwongen mee te gaan, dat is benepen alle peil. Ik had het niet goed begrepen. Voortaan beter opletten.
Zo werd mijn schreeuw der schreeuwen weggezet.
Maar…gedwongen mee te gaan…dat is toch levenskracht? Of zal ik dat straks voor me houden?