De trap

Ik ben van m’n eigen trap gevallen, snikt ze. Vertederd aai ik de hoorn over m’n oor. Het is nacht. Aan de foon mijn beste vriendin. Wat heeft ze toch altijd een geweldige metaforen op zak, denk ik trots. En wat gaat ze al lekker lang mee! Ons gezamenlijk belopen pad hangt van de one-liners, woordgrappen en overdrachtelijkheden aan mekaar. Onze vrouwenvriendschap voor het leven is eeuwenlang geleden begonnen bij de Tros. Zij was al een doorgewinterde radiovrouw en regisseerde een uitzending waar ik als komend kalfje een itempje voor had aangeleverd. Bij het verlaten van het wufte omroeppand, wetende dat zij nog een hele avond te gaan had, probeerde ik haar warm te bemoedigen met: ‘ Stort straks maar lekker in..’
‘Val jij ook maar lekker dood’ , reageerde ze prompt. We rolden om en zijn nooit meer overeind gekomen. Onbeschaamd veel radio-, televisie- en vriendschapsuren hebben wij vervolgens gevuld met ongelofelijke keet, ongein en ontroering. Woorden bleken onze wapens. Onze wonderen.
Ooit droegen we waardig een prachtig muziekprogramma ten grave aan de winterzee in IJmuiden. Vier uur radio, live aan de koude kust. We lieten zogenaamd een fles met post uit Engeland aanspoelen. Van de geheel terecht miskende componist Ferneyhough. Hij schreef volgens haar:
‘ Why don’t you turn my music??’
Een benepen collega die even de vergadering onderbrak en nog moeilijker terugkwam, kreeg van haar te horen: ‘ Dacht ik dat ik moest plassen, bleek het diaree te zijn.’
Aan een buitengewoon artistiek aandoende nieuwe omroepdirekteur vroeg ze belangstellend: ‘ Uit welke vuilnisbak eet jij?
Een technicus met wie wij des nachts moesten monteren en die vrouwen alleen nog maar op boezemhoogte toesprak, dienden wij stereo van repliek door gezamenlijk te bukken en hem op kruishoogte te antwoorden.
Na liefdes- en programmafailliessementen, werd ze voorgoed een boektitel: Van Els Peek en de dingen die niet doorgaan. Ik kondigde haar in die tijd af als: ‘ Dank aan Els Peek, onterecht in de steek.’
Inmiddels wordt er prive weer opvallend veel van haar gehouden en professioneel geniet men ook veel van Els. Dus zie ik haar te weinig. Maar ik gok dat ze op een stormachtige lentedag als deze zou kunnen zeggen dat ze zojuist uit haar laatste verschoning is gewaaid. Nu is ze van haar eigen trap gevallen.
Ach meisje, wat prachtig, murmel ik. Hoe voelt dat?
Pijijijn!! schreeuwt ze.
Ssssjeeeeeeeees! Ze is echt gevallen! Verdoofd door metaforen zat ik m’n eigen hoorn te aaien!
112! Nu!