De tuinman

Wat mis ik hem node.
De Tuinman.
Dat heb je met zo’n eigen lapje grond. Dat bloeit maar en dat groeit maar. Dat overwoekt mijn ganse aangeharkte bestaan. Hoewel, zover is het nog niet. Nu wacht de schepping nog kleumerig af. Met reikhalzend verlangen, dat wel. Want als die schepping deze komende week eenmaal gekust wordt door de zon, berg je dan maar in het lover. Achter vijgebladeren.
Zo’n lusthof op volksgrond, het ziet er onschuldiger uit dan het is. Want onderhuids, in knoppen en in grond, smeult er verlangen. En als dat zich eenmaal zichtbaar aandient, dan is het einde zoek. Dan heb je de Tuinman nodig. Zo Iemand met wie je de oorlog kunt winnen. Die aanvalt waar nodig, die beschermt wat wankelt. Die je tuin doet ademen en bloeien. Door snoeien en stoeien.

Ik fiets naar dat verre lapje grond dat tientallen kilometers verwijderd is van mijn dagelijkse bezigheden. Met tegenwind is dat een hele prestatie. Geeft niks, zo verlang ik naar de Tuinman. Hoe meer ik vecht en speel met de wind, hoe groter mijn heimwee naar die Man in mijn tuin. Of zou hij er nog niet zijn? Op het ritme van de pedalen zwelt de trek:

‘Ik zal gaan. O, met genoegen zal ik gaan. Met diepe vreugde en trompetgeschal. Ik zal gaan. Als jij roept zal ik gaan. Mijn werk, mijn eten en mijn handen zal ik laten staan. Als jij roept zal ik gaan. Als jij roept in de morgen, in de middag in de avond, in mijn dromen, in mijn waken. Als jij roept zal ik gaan. Ik zal gaan, al breken ze mijn benen, al moet ik kreupel gaan. Engelen binden dan mijn wagen vleugels aan. Ik zal gaan.’
‘(Gaan’ van Remco Campert)

Pff…dat was bijkans vliegen! Daar is de tuin al! Hee, het hekje staat open…de hof is blijkbaar ontsloten…Zou hij er zijn??