De Uitvreetster

Komend weekend schijnen we getrakteerd te worden op een piepklein nazomertje.
Dat lijkt me de wake-upcall van het jaar.
Als ik die in de wind sla vanwege deadlines en wat niet al, dan ben ik reuze af. Herkansing verkeken.
De natuur in. Er zit niets anders op.
Grote inspirator is het Natuurdagboek van Nescio.
De man heeft van 1946 tot en met 1955 minutieus genoteerd waar hij dagelijks in de natuur uithing.
Met welk vervoermiddel hij zich verplaatste, welk uitzicht hij had, wat het weer deed en waar hij zijn sigaar opstak. Momenteel is Nescio mijn meest zinnige leermeester.
Volgens mij mag je namelijk steeds wisselen van waardevolle wegwijzers.
Nescio’s Uitvreter moest natuurlijk op de middelbare school gelezen worden.
Die eerste beroemde zin staat velen nog bij:
‘Behalve den man die de Sarphatistraat de mooiste plek van Europa vond, heb ik nooit een wonderlijker kerel gekend dan den uitvreter.’
(Het schijnt dat de man van de Sarphatistraat Frederik van Eeden was).
De zin die ik over de uitvreter onthouden heb is deze:
‘En een geheugen hatti voor landschap dat aan ’t wonderbaarlijke grensde. Langs de spoorlijn van Middelburg naar Amsterdam kende-n-i alles, elk veld, elke sloot, elk huis, elke laan, elke boomgroep, elk riggeltje hei in Brabant, elken wissel van ’t spoor.’
De uitvreter oefende zich in ‘versterven’ en stapte tenslotte van de spoorbrug over de Waal bij Nijmegen.
Nu, bij de recente uitgave van het Natuurdagboek van Nescio, is wel duidelijk waar zijn literaire kind de uitvreter zijn inspiratie vandaan kreeg.
Nescio noteert op 31 augustus 1955:
‘Zomer. Met de bus van 10 uur 12 naar Muiderberg. Het witte Durgerdam net even uit het niet. Betlem lief als de Achterhoek, met koeien. Het huisje van de opgaande zon. 2 sigaren gehaald. Voor het cafeetje aan het strand gezeten, heet. Geen overkant, rechts in de verte wat gesplutter in het water, van 2 die probeerden in Muiderberg te zwemmen.
Een ‘glazenmaker’, de tweede in dit insectlooze jaar.’
Een dezer dagen word ik eenvoudigweg uitvreetster.