De werkvloer
Uit onderzoek van bureau Motivaction blijkt dat het persoonlijk contact op de werkvloer onder druk staat. ‘Collega’s lopen niet meer bij elkaar langs, maar sturen even een emailtje en dat zorgt voor een minder prettige werksfeer.’
Ik heb nergens last van. Sterker nog, ik ben ontzettend opgeknapt sinds ik van de Ikontuinkamer met openslaande deuren richting straat verhuisd ben naar een soort bezemkast op één hoog achter. Ik ben onvindbaar geworden en heb derhalve eindelijk tijd om te werken.
Een lieve schilder heeft mijn ene bezemkastwandje oranje geverfd en het andere geel. In het derde wandje bevindt zich een raampje, waardoor ik uitkijk op eeuwenoude bomen met eekhoorns en kraaien. Mij hoor je niet meer.
Contact op de werkvloer. Heel vaak vergaderen genoemd. Mijn lief die ergens de leiding aan geeft, hoeft op zijn uitdrukkelijke verzoek nooit meer op vergaderingen te komen. Hij roept zijn verzoeken en bevelen gewoon rond als hij door de gang loopt.
Ik wou dat ik het zover geschopt had.
Nooit heb ik een vergadering meegemaakt waar echt sprake was van contact op de werkvloer. Dat wat ons allen werkelijk bezighoudt, is nimmer ingebracht of uitgesproken op die ellenlange sessies die we zakelijk en belangrijk noemen.
Mijn lief heeft zijn buitengewoon effectieve leidinggevende capaciteiten afgekeken van een Amerikaanse serie waar we beiden stiekem verslaafd aan zijn geraakt. Westwing. De ene na de andere dvdbox wordt bij ons thuis het pand in gesmokkeld. Gedramatiseerd lief en leed vanuit het Witte Huis.
Topoverleg duurt daar doorgaans een seconde of twintig. Lopend door de gang. Op weg naar het echte werk. En als er collegiale problemen zijn, krijgt men het buitengewoon heldere advies: ‘Los het op’.
Ja, dat zou natuurlijk ook even in een emailtje kunnen. Want tussen ons ge-maild en gelezen: Volgens mij durven we ons digitaal veel meer te laten kennen dan aan de vergadertafel. Er is net een boek verschenen dat ‘Briefgeheimen’ heet. Gebundelde cyberhartekreten van mensen, zoals: ‘Ik slaap nog met een knuffel en ik ben 17 jaar oud’.
‘65 jaar oud gehuwd kinderen kleinkinderen ik ben homo niemand weet het!!
Ik voel me eenzaam bang bedreiging untermensch o o god waarom heeft u mij als homo geschapen???? Help!!!’
Nou ik durf m’n dierbare bezemkast te verwedden voor de stelling dat deze 17-jarige en 65-jarige hun bekentenis niet als ingekomen stuk hadden ingebracht tijdens een vergadering.
Leve het emailcontact op de werkvloer. Van de vergaderkamer maken we een stiltecentrum.
