De Zeeuwse Maria
Wat was er eerst? Het beeld of het woord? Ging ik door de knieën van haar aanblik of door het verhaal erbij? Het antwoord is al bijna onachterhaalbaar zoek.
Toch zal ze altijd op mijn netvlies blijven branden. Deze knielende vrouw met lege armen.
Haar in Zeeland werkende maker weet zelf wat vaderverlies is. Vandaar dat dit beeld hem zo dierbaar is. Maar het mag wel verkocht worden.
Dus talm ik bij haar.
Mag zij van mij wel weg bij haar schepper?
Waardoor ontroert zij zo?
Is haar wanhopige overgave niet teveel voor een kleine huiskamer?
Ach, ik weet het antwoord wel.
Zij is mij zo universeel, dat ze lijkt op dat verhaal over de Boeddha. Een wanhopige vrouw die haar enige kind heeft verloren, vraagt aan de leraar de dode baby in haar armen weer tot leven te wekken. De Boeddha zegt dat ze een mosterdzaadje moet halen in het huis dat geen verlies heeft gekend. De vrouw gaat met haar zware vrachtje van het ene huis naar het andere en komt onverrichterzake bij de meester terug. Dan begrijpt ze dat verdriet aan niemands deur voorbij gaat en zo aanvaardt ze haar ramp.
Als je het lef hebt om echt iedereen in een volle zaal aan te horen, en als die volle zaal het lef heeft om echt z’n hart te laten zien, dat blijkt dit oeroude verhaal springlevend. Het is ontzagwekkend wat mensen mee maken. En ook wat ze overleven, wat ze te boven komen, hoe ze daardoor kunnen transformeren tot zachte, dankbare wezens. Zelfs als er nog volop wanhoop en chaos is.
De vader van mijn lievelingsbeeld vertelt haar wonderlijke geschiedenis. Hij had haar eerst gemaakt van weerloos was. Pas daarna worden zijn schepselen in bijna eeuwig brons gegoten. Een fiere, rechtopstaande vrouw schiep hij haar. Met een baby in haar armen.
Zij had, nog in haar wasgedaante, vervolgens per ongeluk op de zonnige vensterbank gestaan. Niet alleen zeeg zij daardoor ter aarde, haar kind smolt zelfs volledig uit haar armen weg. Onbereikbaar ver van haar vandaan.
De zon heeft haar dus zomaar helemaal af gemaakt.
En haar maker, die voor haar een andere bestemming in gedachten had, zag dat ook dit goed was en heeft haar wassen knieval en lege armen vereeuwigd in brons.
Nu blijkt zij de perfecte Pieta voor barre, moderne tijden.
Ik zou wel voor haar willen zorgen.
Of zorgt zij juist voor mij?
1 reactie op
En, heb je haar van haar schepper weggeleid en zorgt ze intussen in je kleine huiskamer goed voor jou?
Wat prachtig ingetogen geschreven, Annemiek, met zinnen als “Een fiere, rechtopstaande vrouw schiep hij haar.” en “Niet alleen zeeg zij daardoor ter aarde, haar kind smolt zelfs volledig uit haar armen weg. Onbereikbaar ver van haar vandaan.” en “En haar maker, die voor haar een andere bestemming in gedachten had, zag dat ook dit goed was en heeft haar wassen knieval en lege armen vereeuwigd in brons.”.
De ‘aangehechte’ soundtrack Alina van Arvo Paert waarop je ons óók nog eens trakteert en waarin de fragile pianoklanken de stilte niet verstoren maar juist ondersteunen, en de betoverende slideshow van door mensen geschapen beelden en door God geschapen landschappen, vormen zo ongeveer het perfecte verstilde decorum voor jouw ‘geheiligde’ tekst over deze door de zon gezegen en gezegende Zeeuwse Maria.
Arvo Paert schreef bij zijn Alina: “I could compare my music to white light which contains all colours. Only a prism can divide the colours and make them appear; this prism could be the spirit of the listener.” Je kunt het geloven of niet maar toen ik vanmorgen de soundtrack voor de tweede keer beluisterde en ik naar buiten keek zag ik vlak voor mij op het strand een prachtige regenboog die eindigde halverwege de eerste golfbreker (waardoor de schat met goud onzichtbaar onder water bleef..). Nog nooit eerder heb ik van zo dichtbij een regenboog gezien, èn zien eindigen.
Dank je wel,
Hans