Delen is vermenigvuldigen

De bedoeling is dat hij mij interviewt. Op mijn verzoek laat hij zijn pen liggen.
Ik voel me altijd zo alleen als tijdens een ontmoeting voortdurend het contact wordt verbroken.
Heb ik met steeds inbrekende obers in een goed gesprek al last van. Maar helemaal met iemand die zijn hoofd steeds buigt omdat er panisch geschreven worden moet. Opgetogen en opgelucht zet hij de dictafoon van z’n Iphone aan. We kunnen losgaan.
Hij vertelt over zijn achtergrond. Gereformeerde gemeente in Katwijk. Had ik al wel gedacht.
Zijn taal is rijk als het aantal zandkorrels in de Sinaï-woestijn.
Zijn vader is van 1905 en zijn grootmoeder liep nog met een mand met vissen op haar hoofd van Katwijk naar Leiden.
Dan verontschuldigt hij zich. Hij moet de vragen stellen, maar van mij hoeft dat helemaal niet.
In een ontmoeting huist ook informatie.
We ontdekken dat zijn gave van het woord niet alleen aanleg is, maar ook opvoeding.
En dat hij dus veel gekregen heeft en daarom ook gul moet zijn. Hij zou graag preken.
Dat doet hij ook stiekem en ongevraagd. Op ieder congres dat hij leiden moet, legt hij het aan het begin nog een keer uit. Herkenbaar allemaal.
We mijmeren over het gebrek aan zintuigelijkheid in de kerk van zijn jeugd. Alsof wij mensen zonder zouden kunnen.
Hij vertelt over de daverende woede-aanval die hij kreeg tijdens zijn meer dan eenzame reis in Spanje.
Dat de betekenis van de zin die hij elke zondag twee keer heeft aangehoord ineens tot hem doordrong:
‘Ik ben de HEERE, uw God, Die u uit het land der Egyptenaren uitgevoerd heb, opdat gij hun slaven niet zoudt zijn; en Ik heb de disselbomen van uw juk verbroken, en heb u doen rechtop staan.’
Hij krijgt een kleur, terwijl hij harder praten gaat: ‘Het land der Egyptenaren is het land van de angst! Opdat we geen slaaf meer van de angst hoeven zijn! En wat deden die voorgangers? Die joegen ons terug, keer op keer de angst in! Hoe cynisch moet een mens zijn, en in ieder geval worden, als hij zich iedere keer opnieuw zo onbarmhartig toe laat spreken!’
Inmiddels spuwt hij vuur: ‘Ik dacht op dat Spaanse pad: En nu stuur ik de troepen terug! Wraak!’
‘First, we take Manhatten!’, draag ik bij
‘Then we take Berlin!’, vult hij aan.
We lachen en zijn woede-ballon loopt leeg.
Want wat heeft hij ook veel gekregen. Ook van zijn vader, die enorme man, die piëtist achter het harmonium. Het hele gezin luid psalmen zingend op hele noten.
Dat zou hij nog wel willen. Zingen. Voluit. Misschien wel Russisch-orthodox. In zo’n dienst waar alle zintuigen meedoen. En waar men de door hem gekende vroomheid wil uiten.
Hij is even stil, haalt dan diep adem en zegt:
‘Dank je wel. Delen is vermenigvuldigen.’
Zoals Jezus met de vijf broden en twee vissen.
Hij kan het vanuit zijn traditie weten.