Derde kerstdag
Er liggen overal logerende mensen. Even opletten welke deur ik wel en niet openduw.
Hoewel..logeren…in dit merkwaardig opgebouwde pand spoelt er nog al eens iemand blijvend aan.
En als ik het goed heb begrepen tussen de murmelende neus en lippen door, is dat nu ook weer het geval. Dus sommigen mensen stappen binnenkort weer eens op en anderen gaan daar langer over doen. In deze herberg is namelijk plek zat, als je tenminste niet al te moeilijk doet.
En over plek zat gesproken…juist daar doet de herbergier zelf best vaak moeilijk over.
Klagerig zelfs. Zo wil hij maar niet geloven dat andere presentatettetjes hele inloopkasten hebben waar hun jurken hangen.
Inloopkast??
Daar zou deze huiseigenaar onmiddellijk een toilet van maken.
Altijd handig voor de gaan en de blijvende man.
Affijn, ik ben onderhand wel wat gewend, dus mij hoor je niet meer.
Hoe vaak ben ik al niet publiekelijk vernederd? Dan beweert deze huiseigenaar, als belangrijk bestuurslid van het een of ander, dat de nederlandse regelgeving een regelrechte ramp is.
En dan komt het altijd: ‘Wetten moeten net zo worden behandeld als de bloesjes van mijn vrouw.
Een wetje erin, twee wetjes eruit.’
Altijd prijs en proesternij.
Want niemand gelooft dat dit werkelijk herbergregel nummer 1 is hier. 1 bloesje erin, twee bloesjes eruit.
Daarom raak ik hedenochtend uiterst aangenaam verrast. Hij leest de krant en kraait:
‘Nou kijk eens! Echt iets voor jou! Wat een leuke winkel zeg. Die heet Opnieuw. Zit aan de Haarlemmerdijk. Heel veel mooie merken, schitterende jurken voor een habbekrats. Dat schijnt te komen omdat veel vrouwen impulsaankopen doen en die dure jurken daarna niet echt nodig blijken te hebben.’
Ik kijk naar de krantenfoto van de etalage. Ziet er leuk uit zeg! En dan komt het.
Hij formuleert een nooit eerder gehoord voorstel.
Stop de persen:
‘Zullen we daar even naar toe gaan? We kunnen wel een frisse neus gebruiken tussen al dat gekook door!’
Nou ja zeg, het blijft toch een verrassende man! Heb ik ooit eerder met hem een winkel betreden? Zou ik hem altijd verkeerd hebben ingeschat? Opgetogen doe ik mijn mooiste jasje aan, terwijl ik mijn dagelijkse mantra murmel:
‘Weet jij waar m’n sleutels zijn?’
Daar wordt wijselijk nooit op gereageerd. Maar nu wel.
Hij heeft ze in zijn hand en kijkt me opgetogen aan. Als een kwispelend hondje bij de buitendeur.
‘Wat doen die vier enorme zakken daar?’ vraag ik. Verbaasd kijkt hij me aan.
Hij twijfelt veel aan mijn verstand.
‘We gingen toch je kleren brengen? Pak je fiets.’
