Doekjes en bloeden

Ferdi E. is vandaag verongelukt.
Het nieuws dendert oorverdovend binnen.
Waarom?
Omdat de vrouw van Ferdi me zo bijgebleven is met dat vreemde boek van haar?
Omdat deze man zijn slachtoffer op de dag van ontvoering al vermoord heeft en de familie nog maanden daarna hoop heeft gegeven?
Om de weduwe Heijn die deze moordenaar al vele malen heeft vergeven?
Om de jongste zoon van Heijn die mij in een live-uitzending ook vertellen kon dat hij Ferdi had vergeven, ook al vond de hele wereld deze Heijntelg een Sukkel?
Of om die afschuwelijke gebeurtenis van een aantal jaren geleden…met die uitgebreide NPS-televisie-uitzending over Ferdi…toen mijn man des huizes zijn diepe verdriet over de dood van zijn zoon omzette in woede en verontwaardiging over de onterechte aandacht voor deze kille moordenaar…en toen zijn wanhoop maar richtte op onze buurman die toevallig de eindredakteur van dat programma was…
Of is het om het woedende commentaar van talloze internetbezoekers die op dit moment schrijven dat Ferdi de doodstraf had moeten krijgen, en dat er toch gerechtigheid is, dat de bestuurder van de graafmachine Ferdi express heeft aan gereden, dat opgeruimd zo netjes staat…
Is dat waarom dit nieuws zo binnen komt?
Overal is er blijkbaar pijn.
En juist nu we in dit digitale tijdperk anoniem ons hart kunnen luchten, wordt zo duidelijk dat we blijkbaar zelden zien hoe we die pijn projecteren op welke langskomende afleiding dan ook.
Of hoewel…vroeger dienden de terechtstellingen op marktpleinen dat doel. Om onze eigen niet erkende pijn te sublimeren in woede en leedvermaak over anderen.
Ik ken dat als geen ander. Of misschien: als ieder ander.
Onwillekeurig moet ik denken aan twee weduwen. Die van Heijn en die van Ferdi.
Hoe wonderlijk is het niet dat de pijn van die vrouwen meer in kaart te brengen is dan die van onszelf. Dat we smartelijke gebeurtenissen als deze nodig hebben om ons hart te luchten. Zou het ook anders kunnen? Of is het goed zo? Zo lang we onze eigen pijn niet kunnen stelpen, hebben we misschien dit soort Marktpleingebeurtenissen nodig. Ferdi als doekje voor ons bloeden.