Doen of laten

Het lijkt steeds populairder te worden.
Vasten in de veertigdagentijd.
Afzien in de lijdenstijd.
Geen vlees, vis, alcohol, snoep of seks?
Of gewoon een maaltijd overslaan?
Voor ieder wat wils, als ik de twittertjes over dit onderwerp mag geloven.
Ook roept men elkaar op tot het doen van goede werken.
Het heeft wel wat om juist in de stille tijd voor Pasen mee te mijmeren over deze kwesties.
Het schept een band en er zit een kop en staart aan.
Ook is de vraag interessant of iets gaan doen of juist iets laten bijdraagt aan bezinning.
Ik kies voorlopig maar eens voor dingen laten. Zodat het stof kan neerdwarrelen.
Het bord mag leger, de pas kan trager.
In de eenvoud en de ruimte die dan vrijkomt kan alles ontstaan. Van diverse kloosterlingen heb ik vernomen dat men zich urenlang kan bezighouden met het zogenaamde Jezusgebed, dat neerkomt op het voortdurend herhalen van de naam. Van componist Arvo Pärt is het werk The Deer’s Cry.
Daar kun je alleen maar naar luisteren.
Een gevalletje doen.
Om verder alles te laten.

Christ with me, Christ before me, Christ behind me,
 Christ in me, Christ beneath me, Christ above me,
Christ on my right, Christ on my left,
Christ when I lie down, Christ when I sit down,
Christ in me, Christ when I arise,
Christ in the heart of every man who thinks of me,
Christ in the mouth of every man who speaks of me,
Christ in the eye that sees me,
Christ in the ear that hears me,
Christ with me.