Doorschemeren

Straks draait dus die enorme Kist van de EO hier het straatje binnen.
Boven op die koddige Fiat 500. Dat moet toch in de buurt een opwinding van jewelste geven zou je denken.
In deze omgeving raakt men al in rep en roer als er een brancard naar driehoog achter wordt getild richting een oude man die een hartaanval heeft.
Dan dromt men alras bij de voordeur en informeert met zwaar lokaal accent belangstellend:
‘Komt het hier llleeg?’
Dat is toch een hele troost bij doodgaan. Dat er zo lekker omheen geleefd blijft worden.
Dus straks met die kist hier in ons straatje kan ik vast even oefenen.
Kijken wat mijn schijnheengaan met mijn buren doet. Ik verknekel me nu al.
Op verzoek van de redactie van de Kist moeten er jeugdfoto’s tevoorschijn komen.
Met hoge resolutie. Geen idee wat dat betekent, maar mijn 72-jarige moeder weet gelukkig van wanten. Leeftijd zegt niks. Want vroeger was ze ook al zo.
Ze tovert onder andere een peuter tevoorschijn die in volleerde meditatiehouding zit. Mijn Tibetaanse leraar zou opkleuren van blijdschap als hij aanschouwen zou hoe de ogen, de mond, het rugje en de handjes doen wat hoge lama’s over de bergen al eeuwen beoefenen.
Best confronterend.
Die kist vind ik gewoon geinig. Maar die jeugdfoto’s….
Op elke foto zie ik hetzelfde, hoe de verpakking ook verandert.
Datgene wat ook maar blijft doorschemeren als ik in andermans ogen staar.
Het is in allen.
Misschien hou ik daarom wel zo van staren in andermans ogen.
In oogbal en wat er omheen is.
Daar gaat mijn theorette voor straks dat veranderlijkheid de enige constante is.
Er blijkt iets te zijn dat blijft. En er ook al was aan dat prille begin.
Alleen geen idee wat.
Dan zijn we straks lekker gauw uitgepraat.
Zand erover.