Durf

Deze Goede Vrijdag bevatte een wonderlijke reis. Letterlijk met de trein door het land. En figuurlijk door de biografie van jaren en jaren.
Mijn moeder, mijn vader, mijn jarige stiefkind, zijn vader, zijn vrienden, flarden herinneringen, herkenning, geur, gelach.
Mijn moeder die ineens helemaal niet alleen maar op haar geheimzinnige, enigszins ongrijpbare moeder lijkt.
Maar ook juist op haar betrouwbare, fiere vader. Omdat ik beter kijk. Omdat ik beter durf te kijken. Mijn vader die in de weerspiegelende restaurantruit zo jong komt aanfietsen. Omdat ik beter kijk.
Mijn stiefkind die nu ouder is geworden dan zijn overleden broer.
Zijn vader van wie ik iedere beweging ken en wiens verborgen emotie mij vreemd is als was ik net geboren.
Maar die ik wel waarneem. Omdat ik bibberig durf te gluren.
Een mail van een bijna dode en weer opgewekte vriend.
Vol tranen van dankbaarheid en vreugde. Omdat hij zijn naasten nu durft lief te hebben.
Goede Vrijdag.
Alsof alle beelden van weleer langs ons heen trekken omdat er gestorven moet worden.
Spinrag verwaait, stof vliegt op.
En dan aan het eind van de dag de Johannes, zo dapper in drama gegoten.
Omdat het zo goed gedaan is, durf ik beter te horen.
Jezus, het volk, Petrus, Maria, Judas en Pilatus.
De muziek, de woorden die al zo lang mee gaan komen eindelijk binnen.
Omdat ik durf te ontvangen.
Als men dan eindigt in dat lieve liedje, zie ik ook Bach.
Dat hij echt durfde smeken.
En dat we daarom zo onvermoeibaar van hem durven houden.
Laat nu maar een gedurfde Stilte vallen.