Dynamiet

Vanochtend bij het wakker worden dacht ik dat ik langs de A1 lag. Het bleek de zee te zijn. De middellandse. Later, tijdens een barre klimtocht over onherbergzame heuvelen, twijfelde ik of er twee dalen verderop een motocross aan de gang was. Het waren zwaar zoemende insecten, net een eindje verderop. Weliswaar in dezelfde ratrace verwikkeld als kun mannelijke mensgenoten, maar toch.
Het is even wennen op de griekse eilanden.
En dat ligt niet alleen aan mij. Van heinde en ver, uit alle wereldwindstreken hebben grieken zich verzameld op ferrys en vleugelboten.
Ik waan mij op de veerboot naar Vlieland.
Het pasen is het grootste feest voor de griek. Derhalve wordt er jaarlijks teruggekeerd naar de geboortegrond. En deze Goede Vrijdag is een knalfuif! Ook letterlijk. Er worden de hele dag rotjes afgestoken. Terwijl ik bijna huilend onder de tafel zit, verzekert iemand mij lachend, , dat dit nothing is. Zondag zal er dynamiet vanaf de bergen komen.
Op dit moment staan er overal zielig huilende schapen met hun hoorns vastgeknoopt aan lantaarnpalen. Ik vrees het ergste. Tuurlijk is het roerend om te zien hoe vol de kerken vandaag zijn, hoe mooi de mensen zich maken en hoe belangrijk die lijdende Jezus hier is. Maar, zegt mijn protestantse hart: Was dat ene offer niet genoeg? Waarom nog meer lijden?
Wat kijken die arme schapen bang. In het boek over Johannes op Patmos dat ik uiteraard heb meegenomen, lees ik over de liefde van deze eenzame man voor zijn lichtend voorbeeld. Die man in die stille grot. Ik hoop dat de zaterdag hier ook stil zal zijn. Dan wordt de eerste opstanding gevierd. Met veel vertoon. Kijk, die vrouwen vonden op zondag weliswaar een leeg graf, gaan we ook vieren.
Maar op zaterdag is Jezus al verrezen. En dan gaat het dak er af!