Een blauwe maandag

Morgen is de meest deprimerende dag van het jaar.
Door wetenschappers Blue Monday genoemd. Als je het rijtje eigenschappen van deze dag opnoemt, moet je al lachen. Dus dat scheelt weer:
‘Op de derde maandag van het nieuwe jaar realiseren mensen zich dat het opnieuw niets is geworden met de goede voornemens, dat het nog koud is, vroeg donker en dat het vaak nog maanden duurt voor men weer een vakantie in zicht heeft.’
Een bekende vakantiefirma beweert dat er morgen massaal reizen geboekt gaan worden. Geraffineerde club dus. Mutsje af.
Toch moet ik toegeven dat ook ik net over reizen heb ingezeten.
Ga ik nu alweer alleen lopen? Of zal ik de mensen uitnodigen van wie ik echt houd?
Mijn ex, die heeft er zelfs de juiste schoenen voor. Dezelfde als ik. Alleen zijn die van mij wel wat afgebeulder.
Of ik vraag dat heerlijke echtpaar, met wie ik trouwen zou als de wet het toe zou staan.
Of misschien wil mijn rijpe concertvriend, die vandaag zo mooi in het Vermoeden was, in Franse tuinen wel koninklijk op me zitten wachten. Als ik dan tegen de avonden ben uitgelopen, wil hij vast wel heerlijk met me eten.
Eigenlijk is het helemaal niet zo om te lachen.
Ik ken inderdaad veel mensen die zich realiseren dat het in het leven met de goede voornemens niet veel is geworden, dat het nog steeds koud en donker is en dat het best nog een tijdje duren kan voordat de Grote Vakantie aanbreekt.
De derde maandag van het jaar, het is een levensfase waarin velen bivakkeren.
Ik heb zojuist een dierbare bezocht.
Tegen ieders verwachting in, en ook tegen de zijne, is hij nu in zijn biografie op die derde maandag beland.
Hij is blij dat de feestdagen zijn afgelopen en voor mijn geestesoog zie ik die voorbijgegleden volle jaren die hem tot grote hoogten hebben gebracht.
Nu is het koud en donker, en er is geen enkel uitzicht op vakantie.
Ik kan niets voor hem doen.
Alleen maar zeer onder de indruk zijn van de waarheid van zijn waarneming.
Hopelijk een blauwe maandag nog en hij zal weer lachen.