Een nieuw geluid
We lopen samen over het zonovergoten Rembrandtplein. De eerste zon van 2010 zonder bittere kou. Op het terras zitten de eerste dapperen al. Waarschijnlijk rokers. Zodra het dertien graden is, ontploft het land, voorspelt de man naast me.
Hij bekent mij ooit uitgenodigd te hebben voor zijn tv-show. Althans, dat dacht hij. Die vrouw met die domineeskant en dat a-typische uiterlijk, die wou hij wel ondervragen.
Zijn redactie associeerde de verkeerde richting uit, dus onverwachts stond die andere ‘reli-babe’ voor z’n neus.
Hij lacht verlegen om het woord.
Maar nu is het mijn beurt: ik mag hem ondervragen en er al schrijvend weer lekker het mijne van maken.
Hij is rijk, vindingrijk en invloedrijk. Hij is de kersverse baas van de televisiezender die steeds diepere en langere gesprekken wil uitzenden. Live. Yeah!
Ik voel een kriebel. Het kan de lente zijn. Toch wantrouw ik die kriebel. Het is namelijk ambitie die op m’n taas tikt. En ambitie associeer ik altijd met verongelijktheid. Heel gek. Is dat een vrouwenkwaal?
De mensen die mij influisteren dat ik onderschat word, snoer ik altijd haastig de mond.
Ik wil tegen elke prijs ver-gelijkt zijn. Dat is het letterlijke tegendeel van verongelijkt, alleen is het woord nog niet uitgevonden.
Toch irriteert het me heimelijk meer dan me lief is, dat als er over goede interviewers wordt gesproken, het altijd over mannen gaat.
Hij heeft de pers al fluisterend aangezegd dat er getalenteerden worden aangetrokken. Ja, hij is het type manager dat stimuleert en platform geeft.
Ik kan het niet laten en hoor mezelf een nieuw geluid produceren: ‘ Waarom heb je mij nog niet gebeld?’
‘Hoho!’, zegt hij haastig. ‘We zijn nog niet eens begonnen, ja!’
Ik zou natuurlijk wel gek zijn om mijn geliefde Vermoeden op te willen geven.
Maar dat nieuwe, zelfgeproduceerde geluid bevalt me wel.
Ik ben tenslotte net zo brutaal als m’n mannelijke tvcollegaatjs. Ook zo’n eerste viooltje uit de koude grond. Alleen ga ik dat komende lente eens wat minder meesteresselijk verbergen. Zouden meer mensen moeten doen.
Dan zal de lente open barsten.
2 reacties op
Doe met je mee. Zijn er in elk geval al twee viooltjes…….laat die lente maar komen.
Dag Annemiek,
Ik ben niet rijk of invloedrijk. Maar misschien vindingrijk. En ja, voor mij ben je een goed intervieuwer… ik zag laatst een uitzending van je op een zondagochtend. En ik begon te schrijven…ik begon zogenaamd een mail aan jou te versturen….. bespiegelingen, herinneringen, gedachtengangen en mijmeringen, over wat ik heb meegemaakt, hoe ik voel en denk etc.. maar nu wil ik, dat je het werkelijk leest. (of wilt lezen) Maar het is nogal persoonlijk en ik wil niet dat anderen het lezen. Geen idee hoe ik het jou kan laten toekomen. Vandaar dit bericht, waar het niet thuishoort. Met die zogenaamde mail ben ik gestopt, al is het meer een passage uit mijn (niet bestaande) dagboek. Wil je deze eenzame man gunnen dat hij zijn mail afmaakt en kan versturen?