Een nieuw lied

Opstaan doe je elke dag. Ook uit je aannames en gewoonten.
Op het jaarlijks terugkerende concert dat traditiegetrouw op Tweede Paasdag plaatsvindt en helemaal in het teken staat van de Wereldvredesvlam, ontstaat dit keer een grappig maar bewerkelijk misverstand. Tot nu toe bleek het vanzelfsprekend dat als de uitgenodigde muziekgroep een toetsenist bij zich had, deze zelf zijn klavier zou meenemen. Meestal losjes onder de linkerarm, want elektronisch. De concertkerkzaal zelf beschikt niet over een vleugel.
De wakkere organisator, die voor geen gat te vangen is, had zelf al bedacht dat als de nood eens aan de man zou komen, er nog een schattig keyboardje op de kerkzolder staat, maar dit keer gaat dat mis.
Dat komt door de voor buitenstaanders ondoorgrondelijke scheidslijn tussen lichte en klassieke muziek. Zoals blazers typische aanpakkers zijn, terwijl strijkers gewoon wachten tot de stoelen worden rechtgezet, zo verzint de lichte musicus aanmerkelijk andere oplossingen dan de klassieke.
In dit geval hebben we te maken met een groep die klezmer brengt onder leiding van niemand minder dan de inspirerende zangeres Shura Lipovsky. Lichte muziek dus, zo werd al snel aangenomen, maar La Lipovsky blijkt onlangs de crème de la crème van de klassieke musici om zich heen te hebben verzameld.
Zo kan het gebeuren dat zij in de ochtend de kerk binnenloopt, constateert dat er geen vleugel is, hartelijk lacht om het keyboard omdat ze de kop van de pianist al voor zich ziet, hem vervolgens belt en zijn ontzetting hoort die hij onmiddellijk professioneel inslikt.
Zij is een verademing, nog voor ze een noot gezongen heeft. De vleesgeworden koninklijke nederigheid zelve, humanitas. Ook humus, aarde stamt van dat Latijnse woord. En humor. Dat we ons en de wereld met een zekere blijheid tegemoet kunnen treden, omdat we onszelf niet al te serieus nemen. Shura bewaart haar gevoel voor zelfspot, terwijl ze zich in nederigheid aan de weg overgeeft.
En dat maakt indruk. Voor het doek mooi weer spelen, a la, maar walk what you talk, dat is andere koek. Er wordt daarom in allerijl een Bosendorfer besteld, de meest voorname vleugel die er bestaat.
Binnen een uur arriveert het kolossale instrument.
En Shura leidt haar prachtige liederen in met anekdotes. Over bijvoorbeeld die man die maar bidt voor de Klaagmuur. Tegen een toerist die vraagt of dat echt helpt, zegt hij: ‘Soms heb ik wel het gevoel tegen een muur te praten.’
Dan kan haar nieuwe ensemble ‘Novaya Shira’ (Nieuw lied) beginnen.
Zonder keyboard.
Met vleugel. Met humor. Met bewogenheid.
Deze dag begon met een keyboardje en eindigt met een vleugel.
Een prijzige opstanding.
Maar dan heb je ook wat.