Eindelijk

Het zo veel geprezen en inderdaad prachtige boek Eindelijk thuis van Henri Nouwen over de verloren zoon en het schilderij van Rembrandt heb ik bekomen uit handen van de boekhandelaar in Wittem. Hij wist te vertellen dat de broer van Henri een enorme hekel aan hem had. Al dat getwijfel en getob van Henri was deze broer de neus uitgekomen. Maar na de dood van de schrijver, heeft de broer een HenriNouwenfoudation opgericht.
Dus er is hoop voor vele verguisde broers.
Want laten we wel wezen, ook de bijbelse verloren zoon moet nog maar afwachten wat zijn broer uiteindelijk zal doen of laten.
Nouwen schrijft zonder terughoudendheid over zijn eigen hobbelige levensweg.
Op een dag ziet hij een reproductie van Rembrandts schilderij van die verloren jongen en Nouwen rust niet tot hij urenlang oog in oog komt te staan met het origineel van dit meesterwerk. Zijn heilige ontroering vormt de leidraad voor de rest van zijn leven.

De liefde van de vader die ook een moederhand heeft, de uitgeputte zoon, de toekijkende ander, ze komen allen uitgebreid aan bod in het levensverhaal van Nouwen zelf.
Ook toont hij ons een ets van Rembrandt uit 1636, waarbij het hartstochtelijke gezicht van de zoon is te zien. Pfffffff…..

Nouwen ziet het verlaten van het vaderhuis als ingaan op de verlokkingen en eisen van de wereld waarin je moet presteren. Waar liefde altijd voorwaardelijk is. Waar ook Nouwen gaandeweg het gevoel kreeg niet waard te zijn bemind te worden. Zo vergeet de zoon de onvoorwaardelijke en onveranderende liefde van de vader die gewoon thuis is en wiens huis verrassend moeiteloos blijkt terug te vinden.
En in mijn ogen laat juist de ets zien (Waar hangt het origineel?? Fijn voor op de terugweg…) dat de zoon zich uiteindelijk vol vertrouwen overgeeft.
Het is net zoals Sogyal Rinpoche het hier in Zuid Frankrijk beschrijft:
Als je al je energie die je hebt besteed aan twijfel zou steken in devotie en vertrouwen, dan kun je het vaderhuis zo terugvinden.
Ik ga al.
Het is mooi geweest.

Be Sociable, Share!

•