…en werk

Zelfs nu is ze mooi. Haar lange haar in een vlecht. Rechtop zittend in bed. Infusen in haar hand en rug. Zuurstof naast het kussen om naar te kunnen grijpen.
Het was een drie uur durende operatie, gecompliceerd, veel wonden achterlatend. Misschien wordt haar lange haar gespaard en mag de chemo achterwege blijven, want hopelijk zijn er geen uitzaaiingen.
Een muur van gebed staat om haar heen. Dat voelt ze aan den lijve, en ze weet het ook omdat haar dat van over de hele wereld gemeld wordt.
Haar gemeenschap der heiligen wordt in die wereld sangha genoemd. Sanskriet.
We mijmeren over een van de regels van Benedictus: Ora et labora. Ooit revolutionair, omdat werk tot die tijd alleen gedaan werd door slaven en bij het instellen van deze regel de monniken lieten zien de dienaars van Christus te willen zijn.
Bid en werk. Iemand moet het doen natuurlijk.
Een beetje dommig mijmer ik wat voor me uit aan dit herstelbed. Dat in mijn jeugd bidden heel belangrijk werd gevonden, maar dat mijn moeder het echt zinvol vond als ik de rest van m’n leven ook de schorten zou weten te vinden.
Veel later, in de wereld van de cynische intellectuelen, werd er snerend gedaan over bidden en bleef werk als enige optie over.
Pas nu zij hier zo ligt en velen haar gedenken, dringt het tot me door dat bidden hetzelfde is als werken.
Ondanks de morfine kijkt ze me lacherig aan. Duhuh! Natuurlijk! Of course, zegt zij, want ze is Engels.
Bidden is het werk. En dat wat wij hier werk plegen te vinden, is niets anders dan afleiding.
Wat jullie werk noemen is de westerse vorm van luiheid, zou haar leraar Sogyal Rinpoche zeggen. In gedachten horen we hem guitig grinniken en zien we die talloze mensen voor haar werken. En zij ziet dat het goed is. Haar ogen stralen.

Be Sociable, Share!

•