Alweer sneeuw. Vanochtend om vier uur was de wereld nog vlokloos, maar nu ik tegen zevenen weer naar buiten blik, zijn de straten opnieuw wit.
Kan ik lekker weer in m’n eskimopakje. Wie weet valt er nog wat te neuzen.
Maar in plaats van aanstalten te maken, talm ik maar wat bij het raam. Wat een winter. Tijdens een tentoonstelling in Parijs las ik ooit dat Eskimo’s vanwege hun barre overlevingstochten maar in hele kleine groepen kunnen leven. De sterken blijven overeind. Daardoor is bij hun het syndroom van Down uitgestorven, zodat broers en zussen gevaarloos nageslacht kunnen ontvangen.
Zelfredzame overlevers in bontmutsen en berenvellen.
Zou het met ons ook die kant op gaan? Het lijkt er nu toch steeds meer op dat de beloofde ijstijd al begonnen is.
Maar in alle vroegte las ik vanochtend dat we juist degenereren met z’n allen. Dat komt door de toenemende medische mogelijkheden. Bijvoorbeeld dat je met hulp toch zwanger worden kunt, ook al was je van jezelf onvruchtbaar. Dat zal uiteindelijk leiden tot steeds meer hulpbehoevende onvruchtbaarheid.
Met andere woorden: ontbering maakt ons sterk en van teveel hulp van buitenaf worden we watjes. Mmmm, laat de sneeuw maar liggen, ik ga er op uit!
Maar net nu ik m’n eskimopak wil aantrekken, valt me iets geks op.
Voor m’n deur ontbreekt een Amsterdams paaltje. Dat had weliswaar al een dag plat gelegen, want is gisteren waarschijnlijk met veel geweld omver gereden. Er zijn tijdens de zware botsing ook tientallen klinkers gelicht. Een deel van een autobumper lag naast de puinhoop. Het woord paal is dan ook beter op z’n plaats. Al liggend was pas goed te zien wat zo’n beroemd Amsterdams hebbeding voor een omvang heeft.  Weg is m’n buffer die enge vrachtwagens weerhouden zou om m’n hoekwinkeltje in te schuiven.
Maar nu, om zeven uur blijkt de omver gereden paal ook nog door iemand te zijn meegenomen. Rare wereld. Zou het een geplande operatie zijn? Eerst doelbewust van de sokken rijden en ‘m dan in de vroegte ontvreemden? Terwijl ik me dat sta af te vragen, verschijnt er een vrouw op een fiets met kinderzitjes die mijn vuilniszak meeneemt. Het moet toch niet veel gekker worden. Wat moet ze daarmee?
Ze zal van een koude kermis thuiskomen. Want kat Kokje weet wat er in die zak zit en hij is ronduit blij dat ‘ie er van af is.
Wat bezielt die mensen? Zien zij de eeuwige sneeuwbui ook al hangen en worden ze extra zelfredzaam? Palen en zakken worden naar holen gesleept.
Mmmm, lekker ingesneeuwd raken met een zelfredzame holbewoner, het lijkt me wel wat.
Laat de lente nog maar even zitten.