Alles verandert en verdwijnt.
Maar hij staart nog steeds vanuit zijn zolderkamer naar de kerk.
Dat deed hij twintig jaar geleden ook al, toen ik hijgend naar boven strompelde met m’n loodzware Uher voor Radio 4. Zijn significante taalgebruik is me altijd letterlijk bijgebleven. Dus die opname was in feite overbodig. Ik onthield het wel.
Ik vroeg daar op zijn zolder of hij z’n leraar zou ontgroeien. Hij reageerde verbijsterd:
‘Anner Bijlsma ontgroeien?? Dat is geen terminologie!’
Inmiddels is hij een wereldster. Maar nog altijd op die zolder. En ieder jaar geeft hij een benefietconcert voor het behoud van die monumentale Noorderkerk.
Niet zomaar een concert. De zes cellosuites van Bach.
Zo ook vanavond. Naast zijn bijkans bovenmenselijke strijktalent is zijn taal ook nog steeds memorabel.
In het programmaboekje dankt hij Bach in vele toonaarden voor deze suites.
Die onstuimige, 35jarige, polyfone Bach. Die ineens muziek voor een enkele cello schrijven ging. Dat onhandige instrument.
Bach moet tijdens het componeren wel een grijns op z’n gezicht gehad hebben, zo mijmert de meestercellist in zijn schriftelijke toelichting.
Hij laat Bach zich afvragen:
‘Hoe ongewoon en hoe sterk zou de introvertie van een onbegeleide 4-snarige cello kunnen werken? Hoe onorkestraal, hoe persoonlijk de stem van de cello als van een godvrezend individu, kwetsbaar, dapper en ontroerend?’
Het antwoord geeft de cellist zelf gedurende ruim twee onvergetelijke uren. Pieter Wispelwey, een strijkend godsbewijs.
Er gaat troost uit van zijn standvastige talent en van mijn oor daarvoor.
Niet alles verdwijnt en verandert.
Wat een dag!
Want eerder vandaag heb ik een vrouw ontmoet die mij al meer dan dertig jaar geleden frappeerde met haar grote talent.
En nu zoog ze me opnieuw haar wereld in. Gelukkig heb ik ook dat vastgelegd.
Maar ook haar onthoud ik wel:

ct>