Gaande
De hakkenbarman is een meisje haar beste vriend. Maar ik ken ook jongens die steun bij hem zoeken. Zo gaf ik ooit muziektherapie aan verstandelijk gehandicapten en daar sprak een van de jongens verontwaardigd: ‘ Moet je kijken, heb ik net nieuwe schoenen, zit er ineens een gatje in, moet ik nu al naar de slijter!’
Hedenochtend zit ik weer op zijn hakkenbarkruk. Met een geruststellend gebaar heeft hij mijn zwarte glimschoenen onder zijn hoede genomen en verzekerd dat het weer tophakken zullen worden mevrouwtje. Tevreden en geduldig blik ik zijn zaak rond terwijl hij slijpt en plakt.
Schoenen en laarzen, waar je ook kijkt. Uiteraard. Nu weet ik dat de oude vrouwentranen in dit leven bij mij wel erg vroeg van de partij zijn, maar dit is overdreven. Vocht op de wangen waarnemen terwijl men notabene op een neutrale zaterdagochtend in de hakkenbar plaats heeft genomen…er zijn toch grenzen! Oder?
Ach, wat zou het. Mijn hakkenbarman is te druk met m’n voetsieraden om acht op mijn oogvocht te slaan. Maar al die voetbedekkingen! Sommige laarzen staan stoer te doen met nieuwe hakken en trappelen van ongeduld om hun eigenaar. Anderen wachten afgetrapt en kwetsbaar op verpleging van die geruststellend dikke hakkenman.
Waar zijn al die schoenen al naar toe gelopen? En welke weg hebben ze nog te gaan?
Ja, voeten. Ik vind het zulke wonderen. Het zal bij iedereen anders zijn, maar als je mij zou vragen waar ik het meest dankbaar voor ben, dan zeg ik zonder aarzeling: voor mijn voeten! Dat die mij toch zomaar overal naar toe dragen! Waar heb ik dat toch aan verdiend? Blijkbaar heb ik op de een of andere manier het idee dat mijn voeten mij meer vrijheid verschaffen dan mijn verstand of ogen. Ook onthoud ik altijd alle voetanekdotes. Zo is er die wijze parabel van de man die zoveel van z’n dochtertje hield dat hij haar voor alle pijn wilde beschermen en de hele aarde met leer bedekte, zodat haar kostbare voetjes nergens aanstoot aan konden nemen. Totdat een onderdaan het fenomeen schoen uitvond. Iedere ochtend en avond bij het schoenen aan en uittrekken richt ik bewust mijn dankbaarheid op mijn niet eens zo fraaie voeten. Misschien dat ze het daarom wel zo goed doen. Zelfs op hele hoge hakken. Kom, laten we gaan!
