Gedenk de sabbath

Ze woont prachtig, in Zuid. Een typisch joodse buurt zegt ze zelf. We kijken even naar de dodenherdenking op televisie en zwijgen langer dan twee minuten.
Daarna praten we wat. Ze blijkt een van de meest verrassende vrouwen die ik ooit heb ontmoet.
Vanaf foto’s op de kast kijken twee boeiende mannen ons aan. Haar mannen. Allebei overleden.
Door haar eigen leed is ze bewogen voor iedere menselijke behoefte. Daarom runt ze een rituelenburo die gretig aftrek vindt. Haar oordeelloze liefdevolle aanwezigheid heeft al menig mensenhart getroost. Haar taak is die liefde vorm te geven in nieuwe symbolen die bij haar clientele past.
Zo trouwde ze – ze is ook remonstrants predikant- een stel op het strand in Katwijk. Met veel veel open vuur, wat eigenlijk verboden is. Maar ja, het huwelijk was ook al verboden. De bruid was gereformeerd vrijgemaakt en de bruidegom was bahai. Dus de wederzijdse familie was afwezig.
Vandaar dat vuur dat altijd brandend blijft, wat er ook gebeurt. Ja, mijn joodse gastvrouw troost.
Ze steekt de kaarsen aan. De sababth moet welkom worden geheten. Intussen roostert ons varkensvlees in haar oven, want er zijn natuurlijk grenzen.
Ze kijkt mij aan en zingt de spreuk: ‘Moge de Ene zijn vrede over hen geven, over jou en over mij en over iedereen in deze wereld.’ Ik huil al. Thuiskomen in een onbekende wereld. Gods wegen zijn wonderlijk.