Geen tijd om te sterven

Het is goed aanpoten bij het Vermoeden. We mogen vier mooie gasten op rij ontvangen in onze doorzagerij die ook iets weg heeft van een verhoorkelder.
Maar dat soort dingen giechel ik alleen met de mannen. Licht, geluid en camera. We zijn een kersverse ploeg, de roedel moet besnuffeld, dus het tafelvoetbalspel dat in de gang staat is gauw gevonden. Samen een van de jongens zijn, groter vreugde ken ik niet.
Ze honen m’n aantal seconden balbezit natuurlijk wel het nepgras in, maar als enig meisje met louter broers doet dat allemaal zeer knus aan. Lekker keten, pfff.
Moet ook wel, want onze gasten komen zoveel brengen, dat hier en daar een verzetje wonderen dient te doen.
Want daar is die oncologe die ook theologe is. Die in een ziekenhuis werkt waar kanker aan de orde van de dag is. Die constateert dat wij geen tijd meer lijken te hebben om te sterven.
De onheilstijding van die gevreesde ziekte komt vaak als donderslag bij heldere lucht.
En zelfs dan wordt er gedacht dat een second opion het einde als vanzelf zal afwenden.
Ook blijkt het voor nabijen van de stervende veelal moeilijk om er bij te blijven. Onze gast oppert dat de kunst van het sterven gewoon te beoefenen is, omdat het gaat om de kunst van het leven. We kunnen nu al beginnen. Tot leven komen, dankbaar zijn om wat er is en juist daardoor ons voorbereiden op wat allen wacht.
Onze volgende gast heeft de burgeroorlog in Liberia overleefd.
Zijn naasten kozen tijdens een vloek en een zucht voor gruwelijk kwaad. En hij zocht ondanks bittere honger, meerdere doodsbedreigingen en het verlies van zijn zusje, bewust naar het licht.
Nu zit hij hier stralend en smartelijk te wezen. Hij glundert als hij vertelt over zijn moeder die hem, waar hij zich ook ter aarde bevond, zag en voelde. Zij is zijn redding.
Nu is ze hem eindelijk vanuit Liberia komen bezoeken. En kreeg hier een hersenbloeding. Ze ligt momenteel in coma in een Nederlands ziekenhuis.
Omdat ze geen hier geldende verzekering heeft, zal ze in een vliegtuig worden gelegd. Terug naar Liberia, waar geen medische zorg is. Afgevoerd staat netjes.
Wij hebben misschien zelf geen tijd om te sterven, maar gunnen het een ander ook niet.
Als we elkaar het licht en het leven niet gunnen, de tover en het spel uit ons bestaan weghalen, wat zal er dan van ons worden?
Wat gebeurt er met ons als kunst, cultuur en religie er niet meer toe doen zal in ons land?
Als levenskunst zal worden wegbezuinigd en gehoond, wie heeft dan nog weet van wat waardig sterven en daarbij waken is?