Geen weg terug

Het ruikt vreemd. Ff rondsnuffelen bij binnenkomst. Wat is het? Angstzweet? Aan de muur hangen de woorden:
‘Snel, pijnloos en definitief.’
In de heftig verlichte ruimte staat een merkwaardige behandelstoel. Ineens zie ik de kop van De Bouvrie voor me tijdens Van Goghs eerste interviewvraag: ‘Hoe zou uw ontwerp van de elektrische stoel eruit zien?’
Wit gok ik.
De patiënte voor mij –nee cliënte, o nee, je moet model zeggen- is heel bang. Of doet het echt zo’n pijn?
De gemompelde dieventaal van de cursisten maakt de sfeer helemaal af: ‘Ik ga een beetje bloedstoppen voor haar pakken.’
‘Kijk, haar oog begint te zwellen.’
Als ik zelf aan de beurt ben, blijkt een mens gewoon in z’n ooglid verdoofd te kunnen worden. Met een naald. Begeleid met de mededeling dat de skin-repair helaas op is. Gezellig.
Ik geef me over. Waarom? Uit nieuwsgierigheid, zoveel is zeker. Men kan het niet, nooit helpen. Als je in je ogen geprikt durft te worden, dan is er ineens een hele grote drempel verdwenen in je angstleven. Dat lijkt me wel wat.
Maar waarom zou je je een ooglijntje laten tatoeëren door de onervaren bibberhand van een cursist dat er nooit meer uit zal gaan? Waarom cursusmateriaal uithangen voor iets wat zeer definitief en beslist niet pijnloos blijkt?
Omdat de cursiste Jedidjah heet? Vernoemd naar de wijze Salomo, wiens tweede naam Jedidjah was? Omdat deze cursiste als visagiste een door mij zeer geliefde collega is? Een kunstenares kortweg? Ik zeg haar dat ik geen enkele collega van haar hetzelfde zou laten doen.
Fijne ontspannende mededeling. Haar hand trilt even.
Dan reikt ze me een spiegel aan. Vakwerk. Ik wist het. Haar handtekening voor de rest van m’n leven. Van Salomo zelve.