Geheim
Het voordeel van moe zijn is dat je niet meer kunt.
Ambitie –voor zover ooit aanwezig geweest- verdampt waar je bij ligt.
Er rest nog maar 1 zinnige plek: Het huisje op de volkstuin.
Ach, hoe onschuldig alledaags klinkt dat niet.
Volkstuin.
Maar ondertussen.
We hebben het hier wel over de hortus conclusus, de besloten tuin, de omheinde ruimte.
In de 12e eeuwse hoofse literatuur was deze tuin het ideaalbeeld op aarde.
De weerspiegeling van het hemelse Paradijs.
Derhalve werd daar de liefde bedreven, het minnespel, locus amoris.
In de middeleeuwen kreeg deze tuin gaandeweg een andere bestemming.
Het werd een plek van gebed en meditatie voor monniken.
Die geschiedenis overziend herbergt deze plek dus twee Tuinen: Het Paradijs en Getshemane.
De plaats waar genot en heil elkaar in de armen vallen.
Vaak groeiden er hier bijzondere viooltjes.
Viola cornuta.
Deze bloemetjes hadden een geheimzinnige sluier op hun gekleurde blaadjes.
Die sluier verwijst naar het waas op het gezicht van Mozes toen hij een glimp van God had opgevangen.
Gelukkig maar dat de tuin besloten is. Ook Mozes kon maar een glimpje aan.
Ik snap trouwens niet dat niet iedereen een volkstuin heeft.
Maar wat niet weet wat niet deert.
