Geuren, geluiden

Het is bedrijvig wakker worden in de Jordaan. Op maandag en zaterdag rammelen er al om half zes marktkraamonderdelen op ouderwetse handkarren voorbij. Immer zijn er vroege werkmannen in de weer met beitels, zagen en vrolijke liedjes. Het heeft wel wat, ook al word je er wakker van. Iedere morgen waan ik me in de jaren vijftig, want daar heeft mijn straatje iets van.
De buurman die zijn hond uitlaat roept tegen de werklieden die niet weten waar ze hun cementemmer moeten laten: ‘Puik geveltuintje heb m’n buuffie he! Maar woar bleif me swembad noah?!’
Niemand moet denken dat hier iets ongehoord of onopgemerkt blijft. Vaak wordt mijn luifeltje gebruikt als schuilplaats in de regen en daaronder zijn heel wat intimiteiten met mobieltjes waar te nemen. Hier kijk of hoor je nergens meer van op. Ik blijf er zelfs nog even bij liggen.
Nu hoor ik een rits die open of dicht schuift. Ik vermoed van een koffer of zo. Dat is toch wel erg gortig zeg, dat ik vanuit mijn bed een rits kan horen waar iemand op straat aan trekt. Misschien wordt het tijd voor isolatie, zeker als de winter echt zo streng wordt als ze beloven. Ik blijf weer even liggen. En dan gebeurt het. Op mijn stoepje hoor ik een geluid uit mijn jeugd. Het is het dichttrekken van een busjesschuifdeur. Die van toen ik werd opgehaald om ver en bijzonder onderwijs te genieten. Frappant. Nooit eerder realiseerde ik me dat geluid net zo oud en krachtig is als geur. Herfstreuk toen je te laat en te alleen nog buiten speelde. Mandarijntjesschil, uitgeknepen in een kerstvlam. Maar nu ook ineens orgelklanken, de stem van mijn moeder die ‘Amsterdam huilt’ zingt.
Zomaar een matineuze ervaring van de fossiele resten die in ons wezen huizen. Onze geest kan zich nog zo heer en meester wanen, onze zintuigen lijken ouder en wijzer.
Plots begrijp ik de reactie van mijn lijf als er een vrachtwagen achter me staat. Mijn laatste stoere auto is alweer heel wat jaren geleden totaal vermorzeld door een vrachtauto die ook bijkans over mij heen walste. Mijn geest zegt al jaren dat de kust nu veilig is, maar mijn lijf krimpt nog steeds ineen bij ieder hoorbare vrachtmotor.
Ons lichaam is een herinnerende planeet. Misschien wel net als onze moeder aarde.
Wat bewonen we toch een indrukwekkende tempel.
Het is net alsof ik in dat heiligdom ook slechts op bezoek ben.
Mijn lijf staat op, gaat douchen, kleedt zich aan, maar blijft vandaag blootsvoets.
Uit pure devotie.