Grensjes

Al lijkt diepzinnigheid mijn intentie, keterigheid tast mijn hart steeds aan. Als een mens teveel mijmert en zevert, dan gaat iets in die figuur niet zelden ineens heel hard Boe! roepen. Nou ja, bij mij tenminste wel. Alsof je zwaar zit te schaken en je tegen de winnende tegenpartij die doodsbang voor achtpotigen is plotseling schreeuwen moet dat er een spin onder het schaakbord schuilt. Potje stuk, want hij smijt verschrikt het bord van tafel.
In de trein naar het werk tref ik een vriendin die ik zelden zie maar wel altijd op het goede intense moment. Als ze vertelt over de keren dat ze lichtzinnig probeert te zijn en men dan zo van haar schrikt, lopen de vroege tranen al over haar wangen. Zij heeft daar meteen allerlei diepzinnige Tibetaanse uitleg bij die heel erg bij me binnen komt, maar ik ben gewoon op weg naar m’n werk.
Alwaar ik een van m’n collega’s tref die vanwege de bezuinigingen weg moet. Deze collega heeft als afscheidskado een avondje casino gevraagd. Daar knap ik zo van op dat ik prompt de foon opneem, wat ik anders zelden doe. Of ik naar het stadhuis van Amsterdam wil komen om een petitie aan te bieden. Dan moet ik de kruiwagen duwen. Ik ben al onderweg. Mij gaat het om het broodnodige keten. De inhoud moet iemand anders maar even bedenken.
Er zullen 5000 handtekeningen aangeboden worden als protest tegen het plan om aan onze zo intens geliefde en rustieke Noordermarkt een immense steiger aan te leggen waar heel de dag dan volle boten hun toeristen willen dumpen. Dat er 200 meter verderop ook aan land kan worden gegaan doet niet ter zake voor de stadsdeelraad, want veel toeristen schijnen niet te willen lopen. Bovendien wil angstig Amsterdam de welvarende chinezen ter wille zijn. Vroeger kwamen ze een voor een, met ieder een eigen restaurant, nu komen ze in boten van 100 en om de 20 minuten.
Ik ben tegen de steiger. Zomaar spontaan. Om de keet. Maar ook om de onlogica. Omdat we anders een van de laatste stukjes authentiek Amsterdam om zeep helpen. Wij hier in dit land delen een collectief minderwaardigheidscomplex en daarom denken we blijkbaar ook dat de Noordermarkt onze zoveelste armoedig lege etalage naar de buitenwereld moet worden. Terwijl iedere betrokken toerist op zoek is naar het authentieke marktje achter de reisgids. Naar waar de echte inboorlingen zijn. Naar ons. Net zoals wij dat op onze beurt doen als we ergens toerist zijn in de exotische buitenwereld.
Bovendien wordt het zelfs mij te keterig dat China allerlei nagebouwde rustieke Hollandse pleinen bezit, en hier komt om te zien hoe wij de oorspronkelijke ontwerpen om zeep geholpen hebben. Zijn wij nu helemaal van de ratten besnuffeld? Ook ik blijk toch ergens m’n grensjes te hebben.