Heilige kus
Dit wordt vast een onbetamelijk stukje. En dan zou ik het zelf meteen lezen. Maar nu ben ik het die dit schrijft en dus moet ik link uitkijken.
Wat is het geval:
Ik moet mij maandag in en om de Dom vervoegen.
Nou en, lekker belangrijk, hoor ik de lezer denken. En zo is het ook. Hoop ik. Niks aan de hand. Zand erover.
Maarre, tis toch zoiets geks….je moet t niet door vertellen hoor…niemand weet t nog..ach, nu jij ja..ff niet aan gedacht….maar jij hebt zelf ook vast iets vergelijkbaars in je bast…maar ik was dus in Spanje…enne….ik ging dus heel veel kerken in…ja, ik wist dat al, dat ik zulke rare knieën krijg van donkere spelonken en kelders en zo….Maar die kerken…ik durf t bijna niet te zeggen….maarre…die bezorgden mij lust en onrust. Je weet wel. Dan zat ik daar in een devoot donker hoekje en dan sloeg mijn fantasie op hol. Eigenlijk vind ik dat zelf vrij normaal. Ik ben nu eenmaal een devoot meisje dat graag opziet naar het kruis.
Bovendien begreep ik al door het schrijven van een boek hoe het heiligste deel van de tempel in directe verbinding staat met ons eigen binnenste.
Ons heilige der heilige.
Dus zelf zit ik er niet zo mee. Ik begrijp mij wel, wil ik maar zeggen. In zo’n exotische katholieke kerk in Spanje. En doorgaans slik ik mijn verlangen in.
Maar maandag is het tweede pinksterdag. En dan word ik geacht een dag aan elkaar te praten over een Nieuw Wij.
Gatverdegatver. Al dat gezwets.
Niet lullen maar poetsen. Zo ben ik opgevoed. Geen woorden maar daden. Het gaat er niet om wat je doet, maat met welke intentie. Dus laat ons kussen.
Tot heil van iedereen. Dusse…integratie enzo….dat ervaar ik het liefst achter de preekstoel. In duisternis. Door een of andere illegale woestijnbedoeïne. Vol op de mond. Dat ik niks meer kan beweren. Burger mij uit. Maak mij eindelijk sprakeloos.
