Hemelvaart

Vroeger besteeg je tijdens Hemelvaart met de kudde de fiets.
Met de hoop op een godvrezende jongen.
Biddend rondzien heette dat.
Dat was een moeilijke opgave.
Want altijd zo eenmalig.
Zo slechts een keer in het jaar.
Veel geoefend had je dan niet.
Biddend rondzien is namelijk topsport.
Zeker op de fiets.
Met je dichte ogen rondneuzen en ook nergens tegenaan rijden.
Voor mij was het te moeilijk. Ik werd ook nooit gekozen met gym.
Nu zit ik met een van mijn liefste vrienden op onze manier ten hemel te varen.
We stellen vast dat onze vriendschap is als de uiensoep die we zojuist besteld hebben.
Zonder kaas en brood erin. Gewoon eerlijk en glashelder. Zonder fratsen. Met losse handen.
De liefde koekt doorgaans zo aan met materie hoog opgestapeld tot in de nok van de echtelijke woning.
Gestolde kaas en ongebroken brood tot bijna in de hemel.
Zo niet wij. Wij treffen elkaar nog biddend rondziend.
En dat is mooi.
En pijnlijk tegelijk.
Dat krijg je met helder uitzicht.
Wolkeloze boel.
Ik zie zijn pijn heus wel.
Niet zo moeilijk tijdens onze brodeloze uiensoep.
Zelfs mijn pijn zie ik in het klare vocht. Dat er een jongetje van 13 is doodgemarteld in Syrië. Dat ik met hem mee ten hemel varen wil.
Of is het nog te vroeg?
Staat ons nog wat te doen?
Wat dat is, is nog onachterhaalbaar zoek.
Maar het is wel hemelvaart-tijd.
Het blijft benieuwen wat dat ons zeggen heeft deze komende dagen….