Herdenken

Wat nou 4 mei?
Uitgerekend op deze dag ga ik op zoek naar mijn onvergetelijke pianoleraar.
Een paar jaar geleden hoorde ik van medewerkers van de muziekschool, waar ik het grootste deel van mijn jeugd heb doorgebracht –mijn bijnaam was Inventarisje- dat hij nog leefde. Ver in de negentig.
Toen had ik de moed niet.
Net als toen ik dertien was. Samen met een schuw zwijgend oosters uitziend leeftijdgenootje had ik les van hem. Van mezelf was ik niet zo terughoudend, maar verlegenheid bleek dodelijk besmettelijk.
Van die besmuikte jeugdzonde ondervind ik zonder overdrijving tot de dag van vandaag hinder.
Hoe ging dat liedje ook alweer?: ‘Angst is maar voor even, spijt is voor altijd.’
Zo is het. Had ik toen maar door de zure appel heen gebeten.
Nou ja, hoe zuur was die vrucht eigenlijk?
Het enige wat ik deed was het onverstaanbaar hese stemmetje van mijn medeleerlinge imiteren, terwijl ik zo heel graag en lang had doorgevraagd bij die zo mooie man.
Toen al.
Als de dag van gisteren herinner ik me ook zijn pijn, toen hij sprak over mijn geboortestreek, waar de huizen over de ruggen van Indiers gebouwd zijn.
Nu ik hem machteloos google, zie ik dat zijn vader componist was. Een prinselijke aristocraat van Java. Omgekomen in 1945 in het Jappenkamp Mater Dolorosa.
Pas postuum herken ik die koninklijke trekken in zijn net overleden zoon.
Verder weet ik niets van de man.
Daar was ik te jong voor. Ja, dat hij tijdens de les sigaren rookte en ik, eenmaal thuisgekomen nog verliefd mijn handen besnuffelde.
En dat hij mij bij zijn afscheid een kaartje stuurde met de troosttekst:
‘Voor mij was je altijd iemand met echte muziek in z’n bast.’
Nu, op 4 mei, vind ik na lang zoeken een zin, gewijd aan zijn gedachtenis:
‘Een fantasievolle, kunstzinnige, muzikale en bespraakte man met een geheel eigen stijl, maar vooral een bijzonder fijn mens.’
Hoe graag, ach hoe graag had ik van alle woorden in die herdenkingszin deelgenoot willen zijn.
Wat eeuwig zonde.
Spijt is voor altijd.