Herfst

Komt het door de wegwaaiende bladeren? Of door de R die onze maanden weer is ingekropen?
Of vielen mensen altijd al zo vaak en massaal uit elkaar? Waarom valt het me meer en meer op hoe kwetsbaar we zijn? De scheidingen, ontslagen en dodelijke ziektes komen met bakken uit de lucht. Steeds vaker hoor ik van eenzaamheid. Een vriend van mij die zich door zijn herseninfarct is gaan schamen voor zijn wegvallende zinnen en zodoende de deur niet meer uitkomt. Een alleenstaande vriendin die na haar ontslag hele dagen haar stem niet meer gebruikt.
Ik sta voor de kassa van m’n buurtsuper maar er is geen juffrouw met lieve glimlach meer. Geen veilige baken in onze oeverloze eenzaamheid. Ja, dat hebben ze me verteld. De kassajuffrouw is vaak de enige ontmoeting op een dag. De enige glimlach. De enige aanraking van vingers op je handpalm.
Maar ze is er niet meer. Ze blijkt vervangen te zijn door een zelfbedieningsapparaat.
Ik moet scannen, iets intiepen, doorlopen, weer iets intiepen. En dan valt er een hekje dicht. Ik doe blijkbaar iets fout. Alleen gelaten tussen machines. Wonderlijke weemoed golft omhoog.
Hoe moet dat met al die anderen? Mensen met een herseninfarct? Of oude mensen die niet weten hoe elektronica werkt? Hoe zullen die hun vege lijf hier achter dit dichtje hekje moeten redden?
Vanwaar zal onze hulp komen? Ik zie een meisje bij de buitendeur staan. De voormalige kassajuffrouw. Ze maakt een afwerend gebaar en zegt: ‘Als dat ding niet werkt, is het niet mijn schuld.’
Achter haar komt de regen met bakken uit de lucht. On and on the rain will say how fragile we are.