Herfst

De blaad’ren vallen, vallen wijd en zijd
als kwamen ze uit ‘s hemels tuinen waaien;
zij vallen met ontkennende gebaren.

En in de nachten valt de zware aarde
uit alle sterren in de eenzaamheid.

Wij allen vallen; deze hand hier valt.
En kijk de and’ren eens: het is in allen.

En toch bestaat er Eén, die al dit vallen
oneindig teder in zijn handen houdt.