Herfstig heimwee

Het is alweer acht jaar geleden. Hij was een van de eerste Vermoedengasten. Nu blijkt hij nog niets veranderd. Even stralend en jong oogt hij. Wat opmerkelijker is: nog steeds vervult hij diezelfde zware taak. Gevangenen over de hele wereld bezoeken.
Niet in opdracht van een instituut of werkgever. Gewoon uit nieuwsgierigheid. Maanden blijft hij achter de tralies, tussen ratten, slangen, moordenaars en corrupte cipiers. Tralietrotter noemen ze hem. Hij is net als ik opgetogen elkaar weer te zien. Zomaar toevallig in de herfstzon.
En precies op het moment dat ik m’n foontje neerleg, nadat ik heb gehoord toch niet mee te mogen doen aan de Nationale BijbelQuiz aanstaande woensdag, omdat ze bang zijn dat ik win. Haha, ze moesten eens weten…
Verder het verzoek om deel te nemen aan een forum met louter doorgeleerde heren. Ze konden natuurlijk geen vrouw vinden. Dat klopt, klonk het door de foon.
En ze denken dat het met jou om te lachen wordt.
Wat gek, gevraagd te worden om je leukheid inplaats van je slimheid. Ook goed. Toch merkwaardig hoe we malkander in hokjes duwen en onze projecties op elkaar los laten. En op onszelf. Dat ik me nu bijvoorbeeld meer gestreeld voel in m’n ijdelheid om mijn vermeende grappigheid dan om schranderheid.
Hij is naast me op het bankje aan de gracht komen zitten. Wat bezielt hem toch, wat trekt hem immer maar weer achter die tralies? Hij lacht.
Wij delen hetzelfde heimwee volgens hem. Dat drijverige verlangen om in iedere ontmoeting een Glimp te zullen opvangen. Elkaar werkelijk van aangezicht tot aangezicht te mogen zien. Nu kijken we vaak slechts in een wazige spiegel. Pfff, ineens voel ik wat hij bedoelt. Al die gewapende inlegkunde waarmee we elkaar en ook onszelf te lijf gaan. Machteloze eenzaamheid is zodoende ons deel.
Hij maakt een koker van zijn krant en nodigt mij uit er door te kijken. Ik zie een bootje in de gracht varen.
Precies, zegt hij. Op ditzelfde moment zijn er nog heel veel andere bootjes, maar die kun je nu niet waarnemen, omdat je blik verkokerd is.
Zo kun je ook ervaren dat tijd niet bestaat. Alle bootjes varen op dit moment door de gracht, en jij denkt dat het er maar eentje is.
Hij laat die koker, die wazige spiegel niet op zich zitten.
Op het hiernamaals waar we elkaar eindelijk echt in het gelaat mogen zien, zo lang kan hij niet wachten.
Hij zoekt als Etty Hillesum God in de harten van mensen. Stukje bij beetje puzzelt hij het lichaam van Christus bij elkaar. Achter de tralies.
Uh….als ik nou eens voor die tralies begin, bibber ik zachtjes. Nemen we ieder een kant.
Deal, lacht hij.
We zwaaien naar alle bootjes en gaan beiden ons weegs.