Herfstvakantie

Doodop, ziek, lijkbleek. Zo arriveerde ik als achttienjarige op Schiphol.
Na 4 maanden israelische kibbutz. Mijn oudste broer stond me op te wachten.
Geen kus, geen vragen. Alleen 1 zin: ‘Een dagje Zandvoort zou wonderen doen.’
Na mijn vurige reisverslag weer maar 1 zin:
‘Ik had je dezelfde ellende voor de helft van de prijs kunnen bezorgen.’
Wie dit leest en dit verschrikkelijk vindt, heeft alleen maar zussen. Wie hier de liefde en intimiteit proeft, is een broer-mens. Wedden? Voorbeeld:
Ooit had ik de eer gecoacht te worden door tv-tycoon Leo Janssen. Nadat hij mij piano had horen spelen, zei hij: ‘Ik geef een kerstdiner.
Trek een mooie jurk aan. Kom een stukje spelen. Kun je in de keuken eten.’
Ik ervoer die opmerking als een blijk van hevige waardering, maar mijn vrouwelijke chef die naast mij stond, vond Janssens zinnen afschuwelijk.
Ze was verbijsterd toen ik haar vroeg of ze soms alleen zussen had. Hoe wist ik dat?
Zomaar. Vier broers he. Dat krijg je er nou van.
Weinig woorden, dus weinig vuil.
Jongens waren we. Jongens onder mekaar. Geen woord teveel. Omdat ze allemaal goud waard waren.
Zo dacht een van deze vier broers ooit zijn weggezonden verkering terug te winnen met de woorden:
’Zonder jou is het ook niks.’
Ik zou ervoor gegaan zijn. Zij niet. Zussentypje.
Inmiddels is mijn oudste broer de vader annex webmaster van Rachab.nl geworden.
En ik maak mijn schuld slechts dagelijks meerder. Hij werkt zich uit de naad voor me.
Dat is trouwens wel een rare uitdrukking…uit de naad…want hij heeft nou niet bepaald al te veel lichaamsvet.
Ik kijk naar zijn ietwat afzakkende spijkerbroek.
We zouden hem zo naar z’n vakantiebestemming kunnen faxen.
Hij heeft erfelijk longemfyseem. Daarom staat hij nu trouwens wel op de longlist, denkt de jaloerse schrijver in mij. Hij wel.
Bovendien kan de stoere broervrouw in mij het natuurlijk niet uitstaan dat ik digitaal zo afhankelijk van hem ben.
Nu gaat ie nota bene op herfstvakantie! Een week geen schrijverette! Ff kijken of ik m nog ergens treffen kan. Gniffel: ‘Leuke broek heb je aan man! Jammer dat ze hem niet in jouw maat hadden!’
Heel wat gewend, maar toch een miniseconde onzeker kijkt hij omlaag. ‘Relax beeb. Een weekje Griekenland zal wonderen doen!’