Vanavond zal er, na Nova op Nederland 2 een kort In Memoriam voor Henk van Ulsen worden uitgezonden. Samengesteld uit de twee Nachtzoenen die we zeer onlangs met hem mochten maken. Toen wisten we nog niet dat we met zijn laatste interview bezig waren.

Mijn collega en ik monteren het geheeltje nu en vragen ons van alles af.
Bijvoorbeeld waarom zo’n laatste stilstaand beeld van een overledene, waar overheen men geboorte- en sterfdatum plaatst, altijd zwart/wit gemaakt wordt. Wie heeft dat bedacht? Waarom zetten we zo’n groot man juist niet nog 1 keer in warm en vol licht?

Of zijn er officiële regels voor zo’n In Memoriam? Wij weten het niet.

En gaandeweg krijgen we meer vragen. Lekker handig als iets af moet.
Maar hoe kan het zijn dat van Ulsens verhaal over zijn nachtelijke liefdesleven vorige week nog reuze spannend was, maar nu hij overleden is, het onmiddellijk tot totaal irrelevante informatie is overgegaan? En dat zijn mijmering over de dood juist nu veel significanter is dan voor zijn verscheiden?
Valt daar, naast het vak van InMemoriamMaker, nog een levensles uit te trekken?
Met z’n allen hebben wij al zoveel mensen naar hun laatste rustplaats gebracht.
En nimmer memoreert iemand tijdens zijn grafrede de dingen die in de dagelijksheid zo onontkoombaar leken.
Ik heb in ieder geval nog nooit iemand horen herdenken met de tekst: ‘ Onze dierbare dode heeft zo hard gewerkt. Hij was altijd de laatste die het kantoor verliet.’
Terwijl bij leven dat ongeveer het hoofddoel was van de arme dode.
Wat gememoreerd wordt is wat iemand voor ons betekende, hoe hij ons beroerde.
Nu weet ik dat in het geval van van Ulsen heel goed en ik ben bepaald niet de enige.
Hoe hij ons beroerde.
Bovendien begrijp ik ook wel dat je niet ten volle leven kunt als je alsmaar aan je eigen grafrede denkt of aan het aantal treurenden tijdens je uitvaart.
Maar toch begint me te dagen wat de Dalai Lama bedoelt met de afweging: ‘Short time pleasure or longtime benefit?’
Doet dat waar je nu in verstrikt zit er morgen nog wel toe?
Iedereen heeft daar natuurlijk zo z’n eigen voorbeelden bij. Zo herinner ik me nooit waar ruzies over gingen. Terwijl de pijn me nog tijden achtervolgen kan.
Lesje Nooitmeerdoen want Zozondevandetijd.nl.
Ons kortstondig leven is als een bloem, volgens de psalmdichter.
En in tijden van herfstwinden als deze is de bloem binnen de kortste keren extra kwiek verleden tijd. Men kent en vindt zijn standplaats zelfs niet meer.
Wat doet er werkelijk toe?
Een wat sleets geworden interviewvraag van me –beroepsdeformatie- maar misschien stof ik ‘ m weer ‘ns af.
Ik stel ‘m hardop en mijn collega antwoordt. Nogal luid overigens:
‘Wat er werkelijk toe doet?? Dat deze band op tijd in de uitzending komt, gek!! Inspreken die begintekst en hou verder je mond!’