Het fietspad

Toerist in eigen stad en dat is te merken. In welk buitenland dan ook vind ik altijd binnen luttele minuten een internetcafe, maar hier fiets ik al een uur door de straten en het digitale doel is nog nergens in zicht. Maar de stad blijkt mooi.
Kwestie van rest van het dagprogrammaatje loslaten. Overgaafje spelen. Ooit een hilarische radiodoku over de file gemaakt waarin mensen smakelijk vertelden dat in de file terechtkomen dezelfde stadia herbergt als wanneer je in de rouw bent. 
Dat gaat van ontkenning naar ongeloof, moedeloosheid, dan naar wilde woede en tot slot glijd je in een genadige acceptatie. 
Vervolgens pak je je foon en belt eenvoudig met de baas dat je de vergadering niet halen zult. En pas dan kun je om je heen gaan kijken en zien hoe de andere fileslachtoffers er bij hangen. Of hoe speels de pluisjes van de bermpaardenbloemen bij je naar binnen waaien. Het asfalt van het hier en nu is juist in de file onontkoombaar.
Zoals het pad van de onhandige internetcafe-zoeker zich ontvouwt onder m’n fietsbanden. 
Heb ik net mogen lezen in het nieuwste prachtboek 
‘De weg ligt onder je voeten’ van Marcel Derkse. Dat boek is een soort tomtom voor onze ziel die beschrijft waarlangs onze voet kan gaan zodat we van gebondenheid naar verbondenheid komen. Van angst naar vrijheid.
Heb ik mij even tuk. Ik dacht dat ik dat al kon. Want mijn goocheme dagbewustzijn vind het zogenaamd helemaal niet erg dat er veel filemomenten langskomen these days. Maar ’s nachts is er een koude demon die voor keelknijperette heeft doorgeleerd.
En nu zorgt een lieve ochtendmail voor een hoofdbrekertje. Er zouden drie hoofdangsten zijn:

1.angst voor de dood (en ziekte en aftakeling en zo), 
2.angst voor het oordeel (verdoemenis, ik ben een slecht mens), 
3.angst voor de zinloosheid (wat heb ‘t allemaal voor zin)

Alle tijd om me op het fietspad suf te prakkezeren. 
1, 2 of 3. Ik kom er maar niet uit. Was ik al bang voor. 
Kijk, een internetcafe voor een zinloos stukje. Even laten weten dat ik nog leef en heus niet zo gauw uit het veld ben.
Hee, dat zijn alle angsten tegelijk: Zinloosheid voelen, niet meer bij het leven horen en bang dat je door anderen een looser wordt gevonden. 
Pff, laat die internetplek nog maar even zitten. Ik ga gewoon nog een stukje fietsen. Zonder reden, zonder doel.