Het geboren dubbeltje
Politieke partijen kunnen de komende twee weken nog veel stemmen winnen onder ouderen, zo meldt de krant.
Ik kijk om me heen. Ouderen all over the place.
De Kleine Zaal van het altijd afgestampt volle Concertgebouw (waar is die crisis?) lijkt op donderdagavond met dezelfde bevolking gevuld als die ik laatst in de Grote kerk van een zondagochtend in Naarden mocht meemaken. Het ruikt er naar geld. Oud geld. En naar vers omarmde munten door vrouwen die na een scheiding toch maar met die rijke buurman zijn getrouwd. Ik ben niet naijverig, maar wel zeer geintrigeerd.
Een dubbeltje wordt toch nooit een kwartje, tenzij sluw in- en aangetrouwd.
En de rijpe concertvriend gaat me toch nooit ten huwelijk vragen. Bovendien is zijn rijkdom afkomstig van zijn innerlijke beschaving en daar hebben we het allebei al reuzeleuk mee.
Het strijkprogramma van het Noorse vrouwelijke kwartet dat volgens de toehoorders en –kijkers geen gepaste japonnen draagt, boeit maar ten dele.
Ik moet om me heen kijken. En dat blijkt bon ton te zijn, zo vernemen we in de pauze. Commentaar en kritiek zijn nog steeds salonfähig.
‘Zullen we de zwevende kiezers eens flink laten schrikken?’, vraag ik de rijpe concertvriend.
‘Malle meid, niet zo in de contramine. Je hebt zojuist heerlijk gedineerd, maar duidelijk geen benul wie er derwaarts, aan je linkerzijde van je zit.’
Ik heb een slapende man aan mijn linkerflank waargenomen.
‘Precies’, zegt mijn concertvriend: ‘We hebben hier te maken met de grote cabaretier Sieto Hoving, oprichter van cabaret Tingel Tangel en het Betty Asfalt Complex. Hij heeft al in 1924 zijn eerste levenslicht gezien en is dus nota bene vier jaar ouder dan ik. Bovendien kun je hem kennen van de Nederlandse Credietverzekering Maatschappij-reklame, met de gevleugelde uitspraak ‘Dát had je nou niet moeten zeggen’, nadat zijn vrouw hem had verteld dat hij nog altijd zijn boot zou kunnen verkopen.’
Mijn concertvriend merkt op dat de echtgenote van de illustere cabaretier momenteel ontbreekt. En dat ik dus een kansje maak.
Waar zouden de zwevende kiezers voor vallen?
Zouden oude mensen met geld ontevreden zijn?
Is succes een eindpunt?
Ik heb er werkelijk geen enkel idee over en ben daar bijkans zelf van onder de indruk.
Laat de kiezers maar zweven.
Alle onzekerheid is welkom.
Want wie eenmaal binnen is, speelt niet meer buiten.
Of heb ik iets gemist?
