Het kan wel

Zou iedereen dat hebben?
Een voortdurende vage notie van dat het allemaal wel kan, terwijl dat feitelijk nooit echt gebeurt.
Een soort heimwee vooruit.
Is dat hoogst particulier of heel herkenbaar?
En als het dan ineens inderdaad wel blijkt te kunnen moet je bijna huilen.
Pfff, hoe breng je zoiets onder woorden?
Het lijkt op thuiskomen.
Heimwee en thuiskomen, het klinkt tot nu toe nog best logisch.
Het gaat zo:
In mijn piepkleine huisje komt allereerst die verschrikkelijk goeie visagiste
en stalt haar schatten uit op mijn oude tafel. Ze maakt mij op voor een aantal foto’s en ik geef me aan haar kundigheid over. Zelfs als ik even in de spiegel kijk en eigenlijk hoegenaamd geen make-up waarneem, heb ik vertrouwen in haar kunstzinnige handen en ogen. Zij ziet, zij ziet wat ik niet zie.
Dan komt mijn lieve communicatie-collega binnen om te vertellen wat precies de bedoeling is.
En daar verschijnt ineens Corbino zelf. De man met de toverlens.
Hij vertelt over zijn vijf kinderen. Hoe trots hij op ze is.
Dat ‘ie steeds vaker fotografeert met z’n foon.
Eenvoud. Dat is alles. Laatst heeft ‘ie Rob de Nijs in no time gefilmd. Lieve man. Met zelfspot. Ook al bijna 70.
Maar nooit kan Corbino iets op routine doen. Het blijft altijd spannend.
Terwijl hij dit zegt, beweegt hij in een hele langzame dans door de inmiddels overvolle ruimte.
Hij proeft, zoekt, neemt waar.
Had ik me nog een beetje zorgen gemaakt over het feit dat mijn altaartje bij m’n bed staat en juist dat hoekje waarschijnlijk op de gevoelige plaat zou moeten, ineens lijkt het heel gewoon dat de fotograaf daar inmiddels al languit over de kussens ligt.
Hij maakt een gebaar van devotie. Ik doe hem na.
Hij drukt af. En dirigeert met heel kleine aanwijzingen.
En ik, gereformeerde-stijfkop-met-beeldfobie vergeet mezelf en word een instrument van zijn magie.
Of zoiets. Het is niet meer zo duidelijk wie waar begint of ophoudt. En dat is ontroerend.
Wie beweegt de beweger?
Wie staat aan welk roer?
Het lijkt er niet meer toe te doen.
Als vakmanschap, openheid, eenvoud en vertrouwen samen willen gaan, dan is het danstijd.
Daar verlang ik iedere dag naar.
In elk gezelschap, onder iedere omstandigheid.
Alleen had ik geen idee dat het ook echt bestond.
Jammer dat ik nu mijn ogen niet kan uitwrijven.
De fotograaf, de visagiste en de voorlichter buigen zich samen over zijn kleine schermpje.
Er is veel emotie te zien, zo is hun waarneming.
O ja joh?