Het religieuze Rio

Nee, stil was de zaterdag niet op dit eiland Kalymnos. In geen verste verte. Voor de gelegenheid thuisgekomen paasjongelui scheurden ons met hun opgevoerde brommertjes van de wandelsokken. Driejarige kleuters knalden met in Nederland allang verboden zwaar vuurwerk en werden minzaam toegeknikt door grootvaders. Dat was dan de mogelijk eerste opstanding van Jezus. Ik sloeg mijn ogen naar de bergen op, maar van daar zou ook geen hulp komen. Stoere mannen ontstaken daar al zoveel dynamiet, dan de aarde beefde en de rotsen scheurden. Geen camera of microfoon zal ooit in staat zijn dit menselijke geweld vast te leggen. Het is nu of nooit.

Andere stoere mannen liepen met vuilniszakken waaruit schapenpootjes staken. Het was blijkbaar volbracht. Voor miljoenen lammetjes tegelijk, als ik wel ben ingelicht.
Langzaam vulde het eiland zich met de geur van gebraad. Paaslam en oregano. Het was moeilijk mijn gastheer te weerstaan die vanzelfsprekend aannam dat ik graag wilde toezien hoe het lam zou worden voorbereid. Grieken zijn in hun heidens-religieuze passie buitengewoon aardig en hoffelijk.
En vandaag is het echt Pasen. Men feliciteert elkaar plechtig. Om drie uur zal ook ik het paaslam proeven.
En daarna…daarna..o la la…Dan is het eindelijke hoogtepunt waar dit eiland al zo lang lawaaierig en smekend naar toe werkt. De echte echte opstanding van Jezus!
Dynamiet, zo hard, zo wereldschokkend….
Ik moet me overgeven…grijp ondertussen stiekem in m’n tas naar m’n griekse siliconenoordopjes…Maar er is geen ontkomen meer aan. Dynamiet, van alle kanten van de bergen…zo zwaar, dat het laatste oordeel een zoet kindertoetje zal lijken…
Er is geen zijlijn meer waarachter ik me kan verschansen en schort mijn oordeel