Hou mij niet vast

De stille week is begonnen. Mijn oren tuiten. Het ene oor is roodgloeiend van de jongensverhalen, het andere is te luister gelegd in de meidenkamer.
Mooie meiden zijn het. We kennen ze van tv en uit de bladen. Maar niet zo goed. Ze blijken ongelukkig. De een vertelt dat haar nieuwe liefde om 1 uur op Schiphol zou landen, maar om kwart over 1 nog niets van zich had laten horen. Daar zat ze dan, in haar mooiste jurkje en haar duurste make-up. Pas aan het eind van de middag had hij gebeld. Toen had ze in wanhoop al een hele fles wijn en een pak koeken achterover gegooid.
Waarom hij zich niet wat eerder had gemeld.
‘Ik wil gewoon niet de hele tijd zo door jou op m’n nek gezeten worden,’ zei hij. Hij had z’n meldplicht zo lang mogelijk proberen uit te stellen.
De andere schoonheid vraagt zich af waarom haar miljonairsminnaar elke keer weer weken afstand van haar neemt.
Ik loop naar de jongenskamer. Daar zitten de twee heren met hun vrienden te praten.
Ze stikken van de lach en kijken betrapt op. Maar ik mag blijven en hoor hun geheim. Ieder jaar gaan ze met hun maten een paar weekendjes weg. Dat gaat al jaren zo. Tegen hun vrouwen zeggen ze dan dat ze gaan vissen, maar stiekem gaan ze zingen met elkaar. Op het noordelijkste puntje van Schotland, in dat afgebladderde hotel op die rots. De een neemt bladmuziek mee, een ander doet z’n dirigeerstokje in de handbagage en de miljonair draagt zorg voor kostelijke whisky.
Ja, ze hebben geheimen nodig. Hoe onschuldig die ook zijn.
Ik verlaat het pand en voor de zoveelste keer valt het me op dat veel mannen en vrouwen elkaar als de vijand lijken te zien. Onder de vlag van paniekromantiek.
Waarom zijn we die logische wet uit onze jeugd vergeten? Als wij als kindjes van onze moeders buiten mochten spelen, kwamen we graag en blij weer thuis. Hoe eenvoudig en geraffineerd is het wel niet om zo met je geliefde om te gaan? Waarom kunnen we niet gul of wijs zijn?
Ik ben er moe van en besluit mezelf te trakteren op die wachtende tentoonstelling in Utrecht. Ik verlang naar dat beeld van de beduusde Jezus, als hij ontwaakt in z’n graf. Zijn mond is half open van verbazing.
Zijn hand voor z’n ogen.
Noli me tangere heet het kunstwerk. Raak mij niet aan. Houd mij niet vast.
De stille week is begonnen