Huidhonger

Een tandenborstel en ook boeken.
Dat is mijn voorzorg voor op reis.
Geen overbodige luxe, zo blijkt al gauw.
Er komen geen treinen meer.
Of althans…degenen die nog rijden zijn overvol en mensen op het perron proberen zichzelf er nog bij te proppen.
Een onbegonnen zaak. Ik doe niet mee en geef me over.
Gestrand heet dat.
Door winters weer.
Zo vaak komt het niet voor iets volledig tegen je eigen wil te moeten ondergaan.
In het klein mag ik ervaren hoe echte ontheemden zich voelen.
Zojuist heb ik nog iets moois gelezen.
In een boekje van Inayat Khan, de oprichter van het universele soefisme.
Hij leefde van 1882-1927.
Hij moest het liefste wat hij had opgeven, zo begint zijn ‘Muziek en mystiek, soefisme en de harmonie der sferen’:
‘Ik heb mijn muziek opgegeven omdat ik alles ontvangen had wat ik ervan kon ontvangen. Om God te dienen moet men datgene dat iemand het meest na aan het hart ligt opgeven, en ik offerde mijn muziek waar ik zoveel van hield.’
Dit doet natuurlijk denken aan Abraham die uiteindelijk bereid is zijn enige zoon te offeren.
Later deed God Zelf hem na.
Drie verhalen uit eenzelfde ervaring?
Ik offer mijn behoefte om thuis te komen.
Om mij heen hoor ik alleen nog vreemde talen.
Zo moeten ontheemden zich voelen.
Maar dan veel en veel erger en langer en nog eenzamer.
Op drift en onherkenbaar.
Dat niemand meer je naam weet, hoe grappig je uit de hoek kunt komen, wie je vader en moeder zijn, waar je goed in bent, van welk eten je houdt.
Dat je bij aanhoudende vrieskou vastgehouden worden moet.
Want je huid heeft honger en je ziel heeft kou gevat.
Zo voelt dat dus.